هنوز ۲۴ ساعت از تجاوز مشترک رژیم صهیونیستی و آمریکا به وطن عزیزمان نگذشته بود که خبر ترور رهبر معظم انقلاب، شوک بزرگی به جامعه ایران و شیعیان جهان وارد کرد. این داغ بر دل نشسته آن‌قدر بزرگ بود که دل‌های بیقرار و سوگوار مردم کشورمان، آن‌ها را بدون هماهنگی و به صورت خودجوش به میدان‌های تجمع و عزاداری کشاند تا این بار برای گل‌های پرپر شده باغ میهن و پدر این سرزمین با هم و در کنار یکدیگرعزاداری کنند.
یک نمونه این اقدام‌ها از روز شنبه و حتی پیش از اعلام خبر شهادت رهبر معظم انقلاب اتفاق افتاده است. این تجمع خودجوش مقصد ندارد و همزمان با آغاز دور جدید حملات استکبار جهانی به سرزمین عزیزمان، در خیابان‌های مختلف شهر مشهد، زنان، مردان و حتی کودکان کفن‌پوش حاضر شده‌اند و بی‌صدا و فریاد؛ تنها با زبان بدن اعلام به اعتراض خود کرده‌اند. هیچ‌کس صحبت نمی‌کند و تنها پلاکاردهایی که در دست یا به گردن برخی از زنان آویخته شده، به نوعی سکوت سنگین آن‌ها را می‌شکند. روی یکی از این بنرها نوشته شده «بیعت با یزیدیان هرگز» و متن بنر دیگر هم این است «جانم فدای ایران» و «جانم فدای رهبر». برخی از زنان با نوزادان و کودکان خردسال خود حاضر شده‌اند و همگی از افراد مسن گرفته تا نوجوانان و جوانان، تنها با بغض خواسته و نیت خودشان را مطرح می‌کنند.
میدان شهدای مشهد هم که در هر کدام از مناسبت‌های مختلف پذیرای مردم انقلابی مشهد است، بار دیگر به میدان عزا و اعتراض مشهدی‌ها تبدیل شد. البته این بار بر خلاف همیشه از ساعات ابتدایی صبح، مشهدی‌ها خودجوش با صورت‌های خیس از اشک و دل‌های لبریز از غم و خشم برای شرکت در سوگ رهبر معظم انقلاب حاضر شده‌اند. در میان جمعیت، تصویر مردی آشنا همراه با پرچم ایرانمان دست به دست می‌چرخد؛ تصویر مردی که در بحران، سخن‌هایش اعتباری بود برای اعتماد به شرایط و اطمینان‌خاطر ملت؛ مردی که حالا تصویر به اهتزاز درآمده‌اش در کنار پرچم ایران، نشان‌دهنده پیوند ملت و میهن با ولایت‌فقیه است. انبوه مردم مشهد که در میدان شهدا حاضر شده بودند، با شعار«حیدر حیدر»، «نیروهای مسلح، انتقام انتقام» و «مرگ بر اسرائیل و مرگ بر آمریکا» به سوی حرم مطهر امام هشتم(ع) رهسپار شدند تا آتش سینه‌هایشان را با گریه در صحن و سرای آقای خراسان خاموش کنند.
غم اگر با دیگران تقسیم شود، کمتر جگر را می‌سوزاند. همین موضوع سبب شد تا دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد هم با همکاری یکدیگر و برای همدلی با مردم، به برپایی یک موکب عزاداری جلو درب اصلی این دانشگاه اقدام کنند؛ موکبی که از این به بعد هر روز فعال خواهد بود. این موکب از ساعت ۱۳ ظهر یکشنبه برپا شده و میزبان دل‌های عزاداری است که هیچ چیز نمی‌تواند از اندوهشان کم کند. دانشجویان دور تا دور هم ایستاده و حلقه ماتم تشکیل داده‌اند. عابران پیاده‌ای هم که از دور در حال تماشا هستند، در ادامه به جمعیت اضافه می‌شوند. کمی آن‌طرف‌تر چند دانشجو بنر بزرگی با مضمون «پیراهن خونین شهیدان کفن ماست» را در دست دارند. عکس‌های رهبر معظم انقلاب و پرچم ایران در دست حاضران به اهتزاز درآمده و یکی از دانشجویان ذکر مصیبت می‌خواند. مرثیه وقتی به صحنه‌های صحرای کربلا و عاشورا می‌رسد، صدای گریه جمعیت بالا می‌رود و یکی از خانم‌ها از شدت بیقراری روی زمین می‌نشیند و با صدای بلند، حضرت زینب(س) را برای صبر خواستن در برابر این مصیبت‌ها صدا می‌زند.
در توصیف آنچه در این دو روز بر سر میهن و مردم عزیزمان آمده، تنها می‌توان یک جمله گفت «دردا و دریغا وطن من». ملت ایران کم بحران، بلا و حادثه ندیده است؛ هجوم اسکندر، حمله مغول، قحطی و اشغال جنگ‌های جهانی، جنگ تحمیلی عراق و دست آخر هم تجاوز ۱۲ روزه رژیم صهیونیستی. با همه این‌ها وحدت و یگانگی مردم، کلید پایداری و غلبه بر بحران‌ها بوده و آنچه از میان خون و فریاد زنان، مردان، دلاوران، سرداران و رهبران ایرانی سالم مانده، سرزمین زیبایی است که هرچند زخم خورده؛ اما هنوز هم ایران است با دماوند استوار و خلیج همیشه فارسش. رمز این ماندگاری، مردمی هستند که پای کار ایران می‌مانند و در عزای عاشورا هم «ای ایران» زمزمه مشترکشان می‌شود.