پاسخ این سؤال آل سعود و شیخ نشین‌های خلیج فارس و تا حدی پس از آنان، متحدان منطقه‌ای آشکار و نهان آل سعود، نظیر رژیم صهیونیستی است. با کاهش قدرت اردوغان و امکان حذف او و حزبش در ادامه و به قدرت رسیدن تدریجی مخالفان وی، تحولات ترکیه به کابوسی برای ریاض و متحدان منطقه‌ای او از جمله قطری‌ها بدل شده بود. آن‌ها می‌دانستند چنانچه قدرت در آنکارا دست به دست شود و اردوغان برود و یا حتی کمتر از آن بماند، نفوذ سابق را نداشته و تمام آنچه در سوریه رشته‌اند، پنبه خواهد شد. از چند ماه پیش، در ملاقات فرستادگان شیخ‌نشین‌ها به آنکارا و استانبول و نیز چند سفر پنهانی مقام‌های ارشد حزب حاکم ترکیه به پایتخت‌های جنوب خلیج فارس، سران این حزب هر چه بیشتر در آتش این کابوس دمیدند. به اذعان بسیاری از کارشناسان و ناظران مسایل منطقه‌ای، نتیجه این دیپلماسی هدفمند رودخانه مواجی از پول‌های نفتی بود که پنهان و آشکار به ترکیه سرازیر شد و نتیجه‌ای را رقم زد که حتی عموم مردم این کشور و برخی از خوشبین‌ترین طرفداران حزب حاکم را نیز متحیر کرد. اردوغان آخرین مانع را نیز برداشت. حزب او اکثریت پارلمانی را نیز به دست آورد. به گمان این قلم عمده مردم ترکیه از منظر حفظ کسب و کار و رونق نسبی اقتصادی موجود در کشور، انتخاب هدفمندی انجام دادند. آن‌ها می‌دانستند با رأی نیاوردن حزب اردوغان و کاهش نقش او و دولتش در تحولات منطقه‌ای، کارگزاران ثروتمند عربی، دیگر پول‌های بادآورده خود را به آدرس آنکارا راهی نمی‌کنند. اما بسیاری معتقدند این یک گزینه شکننده است، زیرا معلوم نیست اردوغان بنا دارد از این موهبت اقتصادی که هنوز هم به مدد نقش آفرینی ماجراجویانه وی در حمایت آشکار از شورشی‌هایی که مردم سوریه و عراق را قتل عام می‌کنند، تداوم دارد، برای رسیدن به چه مقاصدی بهره ببرد؟ آیا خطر تلاش برای تغییر قانون اساسی در آینده نزدیک با پشتوانه همین حمایت‌‌های مالی عربی نخواهد بود؟ آیا فرمول پوتین- مدودف میان او و داود اوغلو برای نوعی قبضه همیشگی قدرت تبادل نخواهد شد؟ آیا نوعثمانی گری او تمام پل‌های پشت سر ترکیه را ویران و ملت‌های منطقه را به دشمن آنکارا بدل نخواهد کرد؟ آینده نشان خواهد داد که اردوغان آیا امانتدار خوبی برای رأی مردم خود خواهد بود؟ از این امتحان سربلند بیرون خواهد آمد یا خیر.