لیگ برتر فوتبال ایران در فصل جاری، برای چند چهره جوان و تازه‌وارد به دنیای مربیگری به میدان آزمونی سخت و بی‌رحم تبدیل شده است؛ آزمونی که می‌تواند خیلی زود آینده حرفه‌ای آن‌ها را با برچسبی سنگین و جبران‌ناپذیر مواجه کند و آن‌ها را سقوط‌کرده خطاب کند. مجتبی جباری، قاسم حدادی‌فر و وحید رضایی سه مربی‌ای هستند که نامشان این روزها بیش از آنکه با امید و پیشرفت گره بخورد، با خطر سقوط و بحران پیوند خورده است.
مجتبی جباری که به‌عنوان یکی از چهره‌های محبوب و پرافتخار استقلال وارد عرصه مربیگری شده، اکنون در شرایطی دشوار هدایت مس رفسنجان را بر عهده گرفته است. هرچند او به‌تازگی جانشین رسول خطیبی شده و نمی‌توان تمام مشکلات تیم را به پای او نوشت، اما واقعیت این است که مس رفسنجان در قعر جدول قرار دارد و تاکنون تنها یک پیروزی بدست آورده است. جباری حالا ناچار است در زمانی کوتاه تیمی بحران‌زده را احیا کند؛ مأموریتی که اگر به شکست منجر شود، می‌تواند خیلی زود کارنامه مربیگری او را در همان نقطه آغاز، تیره و پرابهام کند. این در حالی است که سابقه قهرمانی با استقلال، انتظارات را از جباری بالا برده و سقوط با مس می‌تواند بیش از دیگران به اعتبار فوتبالی او ضربه بزند.
در سوی دیگر، قاسم حدادی‌فر در ذوب‌آهن شرایطی مشابه را تجربه می‌کند. ذوب‌آهن تیمی با سابقه و ریشه‌دار در فوتبال ایران است، اما فصل جاری برای این باشگاه نیز با بحران و نتایج ضعیف همراه بوده است.
حدادی‌فر که خود سال‌ها بازوبند کاپیتانی این تیم را بر بازو بسته، حالا به‌عنوان سرمربی تلاش می‌کند تیم را از سقوط نجات دهد. صحبت از تقویت کادر فنی و تغییرات فنی به میان آمده، اما زمان به‌شدت علیه او است و هر لغزشی می‌تواند ذوب‌آهن را یک قدم به لیگ یک نزدیک‌تر کند؛ اتفاقی که برای یک مربی جوان، هزینه‌ای سنگین به همراه خواهد داشت.
وحید رضایی در شمس‌آذر نیز شرایطی کم‌وبیش مشابه دارد. شمس‌آذر که فصل گذشته شگفتی‌ساز بود، این فصل درگیر نتایج ضعیف و جایگاه نامناسب در جدول شده است. مدیران باشگاه به دنبال جذب بازیکنان جدید هستند و نیم‌فصل دوم برای این تیم و سرمربی‌اش بسیار داغ و پرهیجان خواهد بود. با این حال، اگر شمس‌آذر نتواند از منطقه خطر فاصله بگیرد، رضایی نیز در همان ابتدای مسیر مربیگری‌اش با برچسب سقوط مواجه خواهد شد.
سقوط با هر یک از این تیم‌ها، نه‌تنها یک ناکامی مقطعی، بلکه لکه‌ای سنگین بر کارنامه مربیان جوان است؛ لکه‌ای که پاک کردن آن در فوتبال ایران بسیار دشوار است. تجربه نشان داده مربیان تازه‌کار، بیش از مربیان باتجربه، تاوان سقوط را می‌دهند و سال‌ها طول می‌کشد تا دوباره فرصت حضور در سطح اول فوتبال را بدست آورند.