حجت‌الاسلام و المسلمین سید رحیم توکل، عضو مجلس خبرگان رهبری با اشاره بر رابطه زهد و حلاوت ایمان اظهار داشت: بر اساس روایات، چشیدن شیرینی ایمان برای دل‌ها حرام است مگر آنکه انسان در دنیا زهد اختیار کند، زهد به معنای اسیر نشدن در برابر جلوه‌های دنیا است، نه محرومیت از نعمت‌های حلال.

استاد حوزه علمیه افزود: ریشه بسیاری از گناهان، حب دنیا به معنای وابستگی و تعلق باطنی است که نفس اماره را تحریک می‌کند و به طغیان صفات رذیله و نهایتاً ارتکاب گناه می‌انجامد. درمان این درد، استغفار و توبه است و شفای کامل آن وقتی حاصل می‌شود که انسان به گناه بازنگردد.

وی با تشریح مفهوم عملی زهد، خاطرنشان کرد: زهد آن است که انسان دل را از تعلق به دنیا برهاند؛ به گونه‌ای که نه در روزهای نعمت (یوم لک) دچار غرور و فرح مفرط شود و نه در روزهای سختی (یوم علیک) دچار یأس و ناله گردد. همان گونه که امیرالمؤمنین علی(ع) فرمودند خداوند زهد را در آیه «لِکَیْلَا تَأْسَوْا عَلَیٰ مَا فَاتَکُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاکُمْ» بیان کرده است.

عضو مجلس خبرگان رهبری به برکات زهد اشاره کرد و گفت: خداوند برای کسی که زهد پیشه کند، چهار برکت بزرگ قرار داده است، تثبیت حکمت در دل، گویا شدن زبان به حکمت، بصیرت یافتن نسبت به عیوب و درمان‌های دنیا، و خروج از دنیا با ایمانی سالم به سوی سرای سلامتی.

حجت الاسلام و المسلمین توکل با اشاره به مراحل تربیتی انبیا برای اعطای حکمت، تصریح کرد: کار اول پیامبران «تزکیه» و پاکسازی باطن مردم است، زیرا تنها دل‌های طیب و طاهر، ظرف پذیرش انوار الهی و معارف قرآنی هستند. پس از آن نوبت به «تعلیم کتاب» و سپس «تعلیم حکمت» می‌رسد، حکمت، نور معرفت است که به بنده صالحی مانند لقمان نیز عطا شد و نام و کلماتش در قرآن جاودانه گردید؛ این نشان‌دهنده اوجی است که هر انسانی با تقوا و پاکی باطن می‌تواند به آن دست یابد.