عبدالحمید نقرهکار، از استادان شاخص معماری و از چهرههای تاثیرگذار در تبیین معماری ایرانی-اسلامی، پس از سالها فعالیت علمی و فرهنگی در سن ۸۳ سالگی چشم از جهان فروبست.
این استاد دانشگاه که عضو هیأت امنای فرهنگستان هنر بود، بیش از ۴۵ سال در دانشگاه علم و صنعت ایران به تدریس پرداخت و با رویکردی معناگرا و ارزشمحور، نقش مهمی در شکلگیری جریانهای فکری نوین در معماری و شهرسازی ایفا کرد. او همچنین نویسنده صدها کتاب و مقاله در حوزه حکمت هنر اسلامی-ایرانی بود و بهعنوان پژوهشگری برجسته، جوایزی چون جایزه فارابی و جایزه شیخ بهایی را در کارنامه داشت.
در حوزه عملی نیز آثار متعددی از این معمار برجسته بر جای مانده است؛ از جمله توسعه حرم حرم عبدالعظیم حسنی و مصلی شهر ری، مشاوره معماری حرمهای نجف و کربلا، طراحی تالار قرآن همدان و ساخت مساجد در دانشگاههای مختلف از جمله دانشگاه علامه طباطبایی و دانشگاه علم و صنعت.
نقرهکار در طول فعالیت آموزشی خود، به تربیت هزاران دانشجو در دانشگاههای تهران، تبریز، قم و مشهد پرداخت. تمرکز او بر دروسی مانند مبانی نظری معماری، حکمت هنر اسلامی، فلسفه هنر و بررسی تطبیقی معماری، نشاندهنده نگاه عمیق و نظاممند او به پیوند میان فرهنگ، هویت و معماری بود.
او همچنین مسئولیتهایی همچون ریاست کرسی نظریهپردازی معماری و شهرسازی، مدیریت مرکز تحقیقات و قطب علمی معماری اسلامی و عضویت در شورای عالی تحول و ارتقای علوم انسانی را بر عهده داشت.
این چهره علمی علاوه بر فعالیتهای دانشگاهی، از پیشکسوتان انقلاب اسلامی نیز به شمار میرفت و در حوزههای مختلف اجرایی و فرهنگی، از جمله همکاری با محمدعلی رجایی در آموزش و پرورش، نقشآفرینی کرده بود.
درگذشت عبدالحمید نقرهکار، ضایعهای برای جامعه علمی و معماری کشور محسوب میشود؛ چهرهای که تلاشهایش در پیوند دادن معماری با هویت فرهنگی و دینی، آثار ماندگاری بر جای گذاشت.
نظر شما