قبل‌ترها- منظورم همین یکی دو سه سال پیش- تالارداران دغدغه‌های نسبتاً ساده‌ای داشتند در حد اینکه «عموی داماد را کجا بنشانیم که وسط راه نباشد؟» یا «اگر گروه موسیقی چند دقیقه اضافه‌تر بنوازد کسی گله‌ای نمی‌کند؟» و الی آخر؛ یعنی مسائلی که خودتان بهتر از من کم‌وکیفش را بلدید.
گفتم مسائل ساده چون در این اوضاع و احوالی که تقریباً روی همه‌چیز اثر گذاشته، مسئله شکل بنیادی‌تری پیدا کرده و تالارداران مانده‌اند با این سؤال اساسی که آیا اصلاً عروسی و مراسمی هست که بخواهیم به مسائل بعدش هم فکر کنیم؟ بازار و مجالس عروسی اگر همین‌طور آب برود، به نسخه‌ای از «مراسم اقتصادی» می‌رسیم که اگر در تالار بزرگ چندصدنفری حرف بزنیم، سه ثانیه بعد پژواکش به خودمان برمی‌گردد! «فرارو» هم به‌تازگی از قول رئیس اتحادیه تالارهای تهران همین مشکلات را فهرست کرده است.
افزایش شدید هزینه‌هایی مثل مواد غذایی، اجاره‌های سنگین، دستمزدهای بالا و مالیات در کنار بی‌ثباتی اقتصادی و اثر مستقیم تنش‌های منطقه‌ای، کار را به جایی رسانده که تالارداران هرچقدر چرتکه می‌اندازند، حساب و کتابشان جور نمی‌شود و بعضی‌ها هم عملاً تالارشان را نیمه‌تعطیل کرده‌اند. با این حساب، خیلی هم دور از ذهن نیست که مراسم‌ها کوچک‌تر شوند، تالارها نیرو کم کنند و ماشین‌های عروس در خیابان کمتر دیده شوند.
البته این سکه روی دیگری هم دارد که شاید بد نباشد به آن هم نگاه کنیم. درست است در شرایط جنگی و اقتصادی، این صنف هم مثل بسیاری دیگر آسیب دیده و اقتصادش می‌لنگد و باید فکری به حالش کرد، اما شاید بد نباشد این فشارها را بهانه‌ای کنیم برای بازنگری در شیوه جشن گرفتن. شاید ازدواج و مراسم عروسی دوباره از مسابقه تجمل فاصله بگیرند و برگردند به همان چیزی که در اصل قرار بود باشند. جمعی کوچک‌تر، خودمانی و صمیمی‌تر برای یک شروع جدید.