امام موسی بن جعفر (ع)، نهتنها در محراب عبادت، بلکه در میدانِ سختِ مبارزه با انحرافات و حفظ کیان تشیع، اسطورهای از بردباری و سیاستورزی حکیمانه شد تا امروز مرقد مطهرش در کاظمین، پناهگاه دلهای بیقرار باشد.
ولادت حضرت امام موسی کاظم (ع) در ۲۰ ذیالحجه سال ۱۲۸ هجری، آغازگر فصلی نو در تاریخ امامت بود.
ایشان که در دامان پرمهر امام صادق (ع) و بانو «حمیده» پرورشیافته بودند، چنان در زهد و عبادت شهره شدند که «عبد صالح» لقب گرفتند و به واسطه دریای بیکرانِ بخشش و فروبردن خشم در برابر بدخواهان، به «کاظم» ملقب گشتند.
دوران حیات ایشان، مصادف با سختترین ایامِ خلافتِ جور، از منصور دوانقی تا هارونالرشید بود. درحالیکه سایه شومِ مراقبتهای امنیتی و خفقان بر سرِ آن حضرت سنگینی میکرد، امام (ع) با تیزبینی و ژرفنگری، سنگرهای مقاومت فرهنگی و اعتقادی را یکی پس از دیگری مستحکم کردند. تشکیل «سازمان وکالت» برای نظمبخشی به امور مالی و ارتباطی شیعیان، مبارزه قاطع با فرقههای انحرافی برای حفظ اصالت مکتب ولایت، و تربیت شاگردانی برجسته در علوم کلام، فقه و تفسیر، همگی نشان از استراتژی دقیق آن حضرت در حفظ میراث نبوی داشت.
امام کاظم (ع) همواره با تأکید بر عدم مشروعیت حکومت عباسی، پرچم حقطلبی را برافراشته نگاه داشتند؛ حرکتی که در نهایت خشمِ هارونالرشید را برانگیخت و آن امام همام را پس از سالها حبس و تحمل غلوزنجیر، به مقام رفیع شهادت رساند.
امروز، نهتنها بارگاه ایشان در کاظمین، بلکه وجود مبارک فرزندانِ بزرگوارشان در پهنه ایران اسلامی؛ از بارگاه نورانی امام رضا (ع) در مشهد تا حضرت معصومه (س) در قم و احمد بن موسی شاهچراغ (ع) در شیراز و حضرت حمزه بن موسی (ع) در شهرری، چراغهای هدایت و ملجأ درماندگانی هستند که همواره به این خاندانِ کرم توسل میجویند.
یادِ این امام همام، نهتنها در تقویم، بلکه در جانِ هر مؤمنی که به سیره استقامت و مدارای آن حضرت اقتدا میکند، همواره زنده و جاوید است.
محمد یعقوبی| مدیر زیارتگاه شهید آیتالله سید حسن مدرس (ره)
نظر شما