فصل بیست‌وششم لیگ برتر فوتبال ایران از یک منظر، به یکی از متفاوت‌ترین دوره‌های تاریخ این رقابت‌ها تبدیل خواهد شد. فصلی که برای نخستین بار پس از فصل نخست لیگ برتر، تمامی تیم‌ها با سرمربیان ایرانی وارد مسابقات می‌شوند. اتفاقی که در بیش از دو دهه گذشته سابقه نداشته و حالا آزمونی بزرگ را پیش روی مربیان داخلی قرار می‌دهد. اگرچه در سال‌های مختلف نیمکت‌های لیگ برتر در میان مربیان ایرانی و خارجی تقسیم می‌شد، اما این بار هیچ تیمی فصل را با سرمربی خارجی آغاز نخواهد کرد. موضوعی که بیش از هر چیز، فرصت ارزیابی واقعی توان فنی مربیان داخلی را فراهم می‌کند.البته شکل‌گیری این شرایط تنها یک تصمیم اتفاقی نبوده است. افزایش هزینه‌های جذب مربیان خارجی، نوسان‌های نرخ ارز، دشواری‌های نقل‌وانتقال پول، پرونده‌های حقوقی در فیفا و محدودیت‌های اقتصادی باشگاه‌ها موجب شده مدیران فوتبال ایران بیش از گذشته به گزینه‌های داخلی اعتماد کنند.
در کنار این مسائل، تجربه سال‌های اخیر نیز نشان داده بسیاری از مربیان خارجی که با هزینه‌های قابل توجه به ایران آمدند، نه‌تنها دستاورد ویژه‌ای برای تیم‌های خود نداشتند، بلکه در برخی موارد خسارت‌های مالی سنگینی نیز به باشگاه‌ها تحمیل کردند.با این حال، صرف ایرانی بودن نیمکت‌ها نمی‌تواند اتفاقی مثبت تلقی شود، مگر اینکه مربیان از این فرصت به بهترین شکل استفاده کنند. لیگ بیست‌وششم می‌تواند ویترین واقعی دانش مربیان ایرانی باشد. فرصتی برای اثبات اینکه کیفیت فوتبال ایران تنها به حضور مربیان خارجی وابسته نیست و مربیان داخلی نیز توانایی ساختن تیم‌هایی مدرن، منظم و رقابت‌پذیر را دارند. حالا که تمام نیمکت‌ها در اختیار مربیان ایرانی قرار گرفته، دیگر بهانه‌ای برای مقایسه دائمی با مربیان خارجی وجود ندارد و نگاه‌ها بیش از هر زمان دیگری به کیفیت کار مربیان داخلی دوخته خواهد شد.این فصل می‌تواند فرصتی برای تغییر ذهنیت منفی نسبت به دانش مربیان باشد، اگر مربیان ایرانی بتوانند تیم‌های خود را با روش‌های نوین و هدفمند و استفاده از بازیکنان جوان به میدان بفرستند و نتایج مطلوبی بدست آورند، بی‌شک پیروزی در این فصل، نگاه‌ها را نسبت به توانایی آن‌ها تغییر خواهد کرد.البته این شرایط به معنای بی‌نیازی فوتبال ایران از مربیان خارجی نیست. تجربه نشان داده حضور مربیان بزرگ خارجی در مقاطع مختلف، نقش مهمی در انتقال دانش فنی و ارتقای کیفیت مسابقات داشته است. مسئله اصلی، استفاده از مربیان خارجی تأثیرگذار است، نه صرفاً جذب نام‌هایی که تفاوت محسوسی با گزینه‌های داخلی ندارند و تنها هزینه‌های بیشتری به باشگاه‌ها تحمیل می‌کنند.
نکته مهم دیگر اینکه آغاز فصل بدون مربی خارجی، تضمینی برای ادامه همین روند تا پایان لیگ نیست. فوتبال ایران بارها نشان داده تغییرات روی نیمکت‌ها با سرعت زیادی رخ می‌دهد و اگر برخی تیم‌ها نتایج ضعیفی بگیرند، احتمال بازگشت گزینه‌های خارجی در میانه فصل وجود خواهد داشت.به هرحال لیگ بیست‌وششم را باید آزمونی سرنوشت‌ساز برای مربیان ایرانی دانست. آزمونی که نتیجه آن می‌تواند مسیر آینده نیمکت‌های فوتبال ایران را مشخص کند. اگر مربیان داخلی بتوانند کیفیت فنی مسابقات را افزایش دهند، بازیکنان مستعد را به فوتبال ایران معرفی کنند و تیم‌هایی با هویت تاکتیکی مشخص بسازند، اعتماد باشگاه‌ها به دانش داخلی بیش از گذشته خواهد شد. اما اگر لیگ از نظر فنی دچار افت و همان ایرادهای همیشگی تکرار شود، احتمال بازگشت دوباره مربیان خارجی دور از انتظار نخواهد بود.