اختلاف میان چند پیشکسوت پرسپولیس و مسئولان باشگاه، اگرچه در ظاهر یک درگیری داخلی و محدود به نظر میرسد، اما تداوم چنین اتفاقاتی میتواند به حاشیهای جدی برای تیم تبدیل شود؛ تیمی که در آستانه رقابتهای مهم فصل قرار دارد و بیش از هر چیز به تمرکز و ثبات نیازمند است.
ماجرای حضور چند پیشکسوت مقابل ساختمان باشگاه و اعتراض آنها به مسئولان، نباید به موضوع اصلی فوتبال پرسپولیس تبدیل شود. پیشکسوتان بدون تردید بخشی از سرمایه تاریخی باشگاه هستند و احترام آنها ضروری است، اما این احترام نباید به معنای دخالت نامحدود در امور جاری باشگاه تعبیر شود.
پرسپولیس در شرایطی قرار دارد که باید برای موفقیت در لیگ برتر و جام حذفی تلاش کند و همزمان با مسائل مدیریتی و مالی نیز دستوپنجه نرم میکند. در چنین وضعیتی، کشیده شدن اختلافات داخلی به رسانهها و ایجاد حاشیههای پیدرپی، بیش از همه به خود تیم و هواداران آسیب میزند.
پوشیدن پیراهن پرسپولیس در سالهای گذشته، افتخاری ارزشمند است؛ اما سابقه حضور در تیم نمیتواند به معنای داشتن حق دائمی برای ورود به تمام تصمیمهای باشگاه باشد. پیشکسوتان میتوانند منتقد باشند، نظر بدهند و حتی نسبت به عملکرد مدیران اعتراض کنند، اما این اعتراض نیز باید در چارچوبی باشد که به منافع باشگاه لطمه نزند.
اگر قرار باشد هر اختلافی به تجمع، درگیری یا جنجال رسانهای منجر شود، خیلی زود اصل ماجرا یعنی فوتبال به حاشیه خواهد رفت. پرسپولیس به اندازه کافی با مشکلات مختلف روبهروست و نیازی به تولید بحرانهای تازه ندارد.
اگر قرار باشد سابقه و افتخار ملاک تعیین میزان حق افراد در باشگاه باشد، فهرست مدعیان طولانی خواهد شد؛ از بازیکنان و مربیان پرافتخار گرفته تا چهرههایی که سالها برای این باشگاه زحمت کشیدهاند.
اما یک واقعیت نباید فراموش شود؛ پرسپولیس متعلق به هیچ فردی نیست. نه مدیرعامل، نه مربی، نه بازیکن و نه حتی پیشکسوت نمیتواند خود را مالک باشگاه بداند.
پیشکسوتان باید محترم بمانند و جایگاه تاریخی آنها نیز حفظ شود، اما بزرگترین خدمت به پرسپولیس این است که همه، حتی پرافتخارترین چهرهها، موفقیت و آرامش باشگاه را بر اختلافات شخصی و سهمخواهیها مقدم بدانند.
نظر شما