این پژوهشگران از باکتری مغناطیسی «مگنتوسپیریلیوم مگنتیکوم» یا AMB-۱ برای بررسی ارتباط میان این میکروارگانیسم و فرآیند پیری استفاده کردند. کرم الگانس به دلیل طول عمر کوتاه، ساختار ساده و شباهت‌های ژنتیکی با انسان، یکی از مدل‌های رایج آزمایشگاهی برای مطالعه پیری و طول عمر است.

باکتری‌های مغناطیسی گروهی از باکتری‌ها هستند که درون سلول خود ساختارهایی به نام «مگنتوزوم» تولید می‌کنند. این ساختارها حاوی مواد معدنی مغناطیسی هستند و به باکتری اجازه می‌دهند در امتداد میدان مغناطیسی حرکت و جهت‌گیری کند. همین ویژگی، پیش‌تر توجه پژوهشگران را برای کاربردهایی مانند دارورسانی، تصویربرداری و درمان سرطان به خود جلب کرده بود.

در این مطالعه، کرم‌هایی که با باکتری AMB-۱ تیمار شدند، به‌طور میانگین ۴۳.۳۹ درصد بیشتر عمر کردند. علاوه بر افزایش طول عمر، این کرم‌ها در سنین بالاتر عملکرد عصبی بهتری داشتند و سلامت روده آن‌ها نیز بیشتر حفظ شد.

پژوهشگران معتقدند یکی از عوامل اصلی این اثر، توانایی باکتری در مهار «فروپتوزیس» است؛ نوعی مرگ سلولی وابسته به آهن که در نتیجه اکسیداسیون چربی‌ها رخ می‌دهد. بر اساس یافته‌های این مطالعه، باکتری مغناطیسی با کاهش تجمع آهن و جلوگیری از اکسیدشدن چربی‌ها می‌تواند از مرگ زودهنگام سلول‌ها جلوگیری کند.

نقش مگنتوزوم‌ها نیز در این میان اهمیت ویژه‌ای داشت. سویه طبیعی AMB-۱ که قابلیت تولید ساختارهای مغناطیسی را دارد، اثر بیشتری بر افزایش طول عمر کرم‌ها نشان داد، در حالی که سویه‌های فاقد خاصیت مغناطیسی چنین اثری نداشتند.

پژوهشگران این یافته‌ها را نشانه‌ای از یک رویکرد میکروبی تازه برای مداخله در فرآیند پیری می‌دانند؛ رویکردی که می‌تواند در آینده زمینه‌ساز بررسی کاربرد باکتری‌های مغناطیسی در پزشکی سالمندی باشد.

با این حال، نتایج این تحقیق هنوز در مرحله آزمایشگاهی قرار دارد و در انسان آزمایش نشده است. بنابراین نمی‌توان از آن به‌عنوان روشی برای افزایش عمر انسان یاد کرد، اما یافته‌های آن می‌تواند مسیر تازه‌ای برای مطالعه سازوکارهای پیری و راه‌های حفظ سلامت در دوران سالمندی پیش روی دانشمندان قرار دهد.

جزئیات این پژوهش در نشریه «زیست‌شناسی و پزشکی رادیکال‌های آزاد» (Free Radical Biology and Medicine) منتشر شده است.