متخصصان دانشگاه «درکسلِ» ایالت پنسیلوانیا در این مطالعه دریافتند افرادی که بدون ابتلا به کمشنوایی با افت کیفیت صدا از نظر زیر و بمی، وضوح، بلندی، کاهش گستره صوتی یا دیگر اختلالات صدا مواجه هستند، ممکن است در مقایسه با افراد فاقد اختلال صدا، ۵۸ درصد بیشتر در معرض ابتلا به اختلال شناختی یا زوال عقل باشند.
رابرت ساتالوف، نویسنده ارشد این مطالعه میگوید: اگر به اختلالی مبتلا باشید که بر کیفیت صدایتان تاثیر میگذارد، یا هنگام صحبت کردن یا آواز خواندن احساس درد کنید، طبیعی است که کمتر در فعالیتهای اجتماعی یا دیگر فعالیتهای محرک مغز مشارکت داشته باشید. این وضعیت را هماکنون در بیماران مبتلا به پارکینسون مشاهده میکنیم. اختلالات صدا در این بیماران اغلب پیش از دیگر نشانههای جسمی بیماری ظاهر میشوند.
متخصصان در این مطالعه بیماران مبتلا به اختلالات تشخیصدادهشده صدا را با یک گروه کنترل متشکل از بیمارانی که مشکل صدا یا شنوایی نداشتند مقایسه کردند تا مشخص شود کدام افراد بعدها به زوال عقل یا اختلال شناختی مبتلا میشوند.
به گزارش مدیکال اکسپرس، ساتالوف گفت: قویترین ارتباط با زوال عقل را در بیمارانی مشاهده کردیم که هم اختلال صدا و هم کمشنوایی داشتند اما نکته مهم این بود که خطر ابتلا در افراد دارای اختلال صدا و فاقد کمشنوایی، از بیمارانی که تنها کمشنوایی داشتند بیشتر بود. شاید برای بسیاری از این بیماران مفید باشد که با یک متخصص گوش، حلق و بینی مشورت کنند تا او بتواند زمینه ارزیابی شناختی را فراهم و به بیماران برای تدوین برنامه مراقبتی مناسب کمک کند.
این یافتهها تمرکز رایج بر کمشنوایی بهعنوان نشانهای برای تشخیص افت شناختی را به چالش میکشد. با این حال، دادههای این مطالعه با مطالعات پیشین درباره ارتباط کمشنوایی و زوال عقل مغایرتی نداشته است.
نظر شما