این نشست با سوءاستفاده فرانسه از جایگاه شورای امنیت سازمان ملل، که در ماه سپتامبر ریاست این شورا را بر عهده دارد، و ذیل دستورکار «عدم اشاعه» و درباره فعالیت‌های کمیته تحریم‌های ۱۷۳۷ در ارتباط با ایران برگزار شد. آمریکا پیش‌نویس قطعنامه‌ای را برای تمدید مأموریت «هیأت کارشناسان» (PoE) کمیته ۱۷۳۷ شورای امنیت به این شورا ارائه کرد.

در رای گیری برای این قطعنامه، در شورای امنیت ۱۵ عضوی، روسیه و چین رای منفی، سومالی و پاکستان رای ممتنع و ۱۱ عضو دیگر شورا رای مثبت دادند.

تصویب یک قطعنامه در شورای امنیت سازمان ملل نیاز به ۹ رای بدون وتوی ۱۵ عضو این شورا دارد که قطعنامه آمریکا اگرچه ۱۱ رای مثبت کسب کرد اما با وتوی روسیه و چین مواجه شد و بدین ترتیب تصویب نشد.

دیپلمات ها پیش از این نشست به خبرنگار ایرنا گفتند که برگزاری این نشست و نیز پیش‌نویس قطعنامه آمریکا با مخالفت روسیه و چین، دو عضو دائم و دارای حق وتوی شورای امنیت مواجه خواهد شد.

برای تشکیل این نشست، ابتدا در یک رای گیری رویه ای که وتو درباره آن اعمال نمی شود، دستورکار امروز شورای امنیت با عنوان عدم اشاعه و ذیل کمیته ۱۷۳۷ (۲۰۰۶) در مورد تحریم ها تصویب شد و سپس اعضای شورا درباره قطعنامه رای گیری کردند.

کمیته تحریم‌های ۱۷۳۷ بر اساس قطعنامه ۱۷۳۷ (۲۰۰۶) تشکیل شد و موظف بود هر ۹۰ روز یک‌بار به شورای امنیت گزارش ارائه کند.

پیش از توافق برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) در سال ۲۰۱۵ درباره برنامه هسته‌ای ایران، که شورای امنیت از طریق قطعنامه ۲۲۳۱ (۲۰۱۵) آن را تایید کرد، این نشست‌های توجیهی هر سه ماه یک‌بار و ذیل دستورکار «عدم اشاعه» برگزار می‌شدند.

قطعنامه ۲۲۳۱ (۲۰۱۵) تمامی قطعنامه‌های قبلی مربوط به تحریم‌های ایران، از جمله قطعنامه ۱۷۳۷ (۲۰۰۶)، را به حالت تعلیق درآورد و در نتیجه، کمیته ۱۷۳۷ و الزام گزارش‌دهی آن عملا منحل و بلااثر شدند.

پیش از این، شورای امنیت سازمان ملل متحد به ریاست فرانسه، روز پنجشنبه ۱۹ شهریور ۱۴۰۵ برابر با ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶ در یک رای گیری رویه ای (بدون وتو) با ۱۱ رای موافق در برابر ۲ رای مخالف روسیه و چین و ۲ رای ممتنع پاکستان و سومالی، برگزار کرد اما هیچ نتیجه ای نداشت و هیچ قطعنامه ای نیز در آن تصویب نشد؛ از این رو کمیته ۱۷۳۷ درباره تحریم ها علیه ایران به دلیل مخالفت اصولی مسکو و پکن همچنان غیرفعال است.

در اوت ۲۰۲۵، فرانسه، آلمان و انگلیس که طرف‌های «تروئیکای اروپایی» یا «E۳» برجام هستند، برغم بدعهدی و نقض این توافق بین المللی، سازوکار اسنپ بک را برغم خاتمه آن، به زعم خود فعال کردند تا تحریم‌های سازمان ملل علیه ایران دوباره برقرار شود اما قطعنامه ۲۲۳۱ (۲۰۱۵) شورای امنیت به‌طور قطعی در تاریخ ۱۸ اکتبر ۲۰۲۵ خاتمه یافت و از آن تاریخ به بعد، این قطعنامه فاقد هرگونه اثر حقوقی یا ماموریت اجرایی محسوب می‌شود.

بر این اساس، نقش شورای امنیت ذیل قطعنامه ۲۲۳۱ به‌طور قطعی پایان یافته است و تمامی مفاد، اقدامات و محدودیت‌های مرتبط با موضوع هسته‌ای به‌طور دائمی خاتمه یافته‌اند.