مهدی رضایی، کارگردان فیلم کوتاه «پدر سنگ»، درباره شکل‌گیری ایده این اثر گفت: ایده اولیه فیلم تا حد زیادی از دوره‌ای شکل گرفت که خودش درگیر طرحواره‌درمانی تروما و بازشناسی زخم‌های دوران کودکی بوده است.

او توضیح داد که در آن دوره به این موضوع فکر می‌کرد که بسیاری از انتخاب‌ها، ترس‌ها، واکنش‌ها و حتی روابط انسان در بزرگسالی می‌تواند ریشه در سال‌های ابتدایی زندگی داشته باشد؛ اینکه چرا به فردی خاص اعتماد می‌کنیم، از چیزی می‌ترسیم یا الگویی مشخص را در روابط خود تکرار می‌کنیم.

رضایی با اشاره به نقش والدین در شکل‌گیری این الگوها افزود: همین دغدغه برای او به این پرسش تبدیل شد که اگر بخشی از شخصیت و انتخاب‌های ما در کودکی شکل گرفته باشد، چه میزان از آنچه امروز هستیم انتخاب خودمان و چه میزان حاصل چیزهایی است که از گذشته به ما منتقل شده است. به گفته او، به جای صحبت مستقیم درباره این مسئله، تلاش کرده آن را در قالب شخصیت و موقعیتی سینمایی به تصویر بکشد و از همین نقطه «پدر سنگ» شکل گرفت.

این کارگردان درباره مرز میان قربانی بودن و مقصر شدن نیز گفت: تقریباً همه انسان‌ها در مقطعی از زندگی قربانی شرایطی بوده‌اند که خودشان انتخاب نکرده‌اند؛ از خانواده و محیط گرفته تا تربیت و زخم‌های کودکی. اما مسئله زمانی آغاز می‌شود که فرد قربانی بودن را به هویت خود تبدیل کند و برای تغییر شرایطش تلاشی نداشته باشد.

رضایی تأکید کرد: ممکن است فردی به دلیل زخم‌های گذشته رفتار اشتباهی داشته باشد، اما شناختن این زخم‌ها و تلاش برای تغییر آنها، انتخاب خود اوست. به همین دلیل نمی‌خواسته شخصیت شاهین صرفاً قربانی یا مقصر باشد؛ بلکه انسانی را به تصویر کشیده که هم زخم خورده و هم ممکن است دیگران را زخمی کند.

او ادامه داد: تراژدی واقعی زمانی شکل می‌گیرد که انسان برای فرار از تبدیل شدن به چیزی که از آن متنفر است، بدون آنکه متوجه باشد، همان رفتار و الگو را بازتولید می‌کند.

رضایی درباره عنوان «پدر سنگ» نیز گفت «سنگ» می‌تواند برای هر مخاطب معنای متفاوتی داشته باشد؛ از سردی و سکوت گرفته تا خشونت، زخم، یک انسان یا چیزی که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است. او ترجیح داده به جای توضیح مستقیم مفهوم فیلم، بخشی از این تجربه را به مخاطب واگذار کند تا هرکس برداشت خودش را از «سنگ» داشته باشد.

کارگردان «پدر سنگ» همچنین تأکید کرد که این اثر قرار نبوده صرفاً قصه شاهین باشد و تلاش کرده هر مخاطب بتواند بخشی از خودش را در این شخصیت پیدا کند. به گفته او، هدف این بوده که تماشاگر به جای مشاهده صرف زندگی یک شخصیت، برای لحظاتی با زخم‌ها، ترس‌ها و احساسات او همراه شود.

او افزود: همه انسان‌ها می‌توانند «یک شاهین کوچک» درون خود داشته باشند؛ بخشی از وجودشان که شاید هیچ‌وقت درباره آن صحبت نکرده‌اند، اما همچنان بر رفتار و انتخاب‌هایشان تأثیر می‌گذارد. به همین دلیل تلاش کرده همه چیز را توضیح ندهد و بخشی از مسیر کشف شخصیت را به مخاطب بسپارد.

رضایی در پایان درباره زبان سینمایی خود گفت: هر فیلمسازی از آثاری که دیده و فیلمسازانی که دوست داشته تأثیر می‌گیرد، اما تلاش کرده «پدر سنگ» به تقلید از سینمای فرد دیگری تبدیل نشود. او این فیلم را آغاز مسیری برای پیدا کردن زبان شخصی خود می‌داند؛ زبانی که بتواند درباره دغدغه‌های انسانی، زخم‌های روانی و پیچیدگی روابط آدم‌ها صحبت کند، بدون اینکه همه چیز را به مخاطب دیکته کند.

«پدر سنگ» اثری اجتماعی در ژانر ملودرام و روایتی روان‌شناسانه از تأثیر تروماهای دوران کودکی بر شخصیت انسان در بزرگسالی است. داستان فیلم درباره شاهین، مردی است که در سایه شکاف عاطفی میان پدری سنگدل و مادری ناتوان بزرگ شده و با وجود تلاش برای شبیه نشدن به پدرش، به‌تدریج همان الگو را بازتولید می‌کند.

سید احسان قاسم‌نژاد، علی استوار، ساناز گنجه، مهرناز علی‌نژاد، مهدی رضایی، آرش غلامی، ایمان طوسی و علیرضا افضلی‌نیکو از بازیگران این فیلم هستند.