دو حادثه امنیتی در فاصله‌ای کوتاه، از نخستین ساعات در حال پیدا کردن یک روایت مشترک در رسانه‌ها و اظهارات مقامات غربی هستند؛ ماجرای پرواز فلای‌دبی به تل‌آویو و حادثه امنیتی محل استقرار نیروهای آمریکایی در پایگاه هوایی فیرفورد لندن. حوادثی که وجه مشترکشان نه فقط ماهیت امنیتی‌شان، بلکه در سرعتی است که پای ایران را به میان می‌کشد؛ حتی پیش از روشن شدن ماجرا و آغاز تحقیقات!
با وجود برخی تحلیل‌ها مبنی بر امکان تبدیل این اتهامات به بهانه جنگ، تجربه تجاوزهای اخیر نشان می‌دهد دشمن نیاز چندانی به این بهانه‌ها ندارد و اگر تصمیم به افزایش فشار یا حتی اقدام نظامی حاصل یک محاسبه راهبردی باشد، الزاماً نیازی به دستاویز قرار دادن چنین حوادثی نخواهد بود.
جدای از این حوادث، افزایش حضور نظامی آمریکا در منطقه مدت‌هاست کلید خورده و بنا بر گزارش‌های روزهای اخیر، چندین ناوگروه و هزاران نیروی جدید به آب‌های منطقه اعزام شده‌اند تا پس از انتخابات آتی آمریکا در آبان ماه جاری گزینه‌های بیشتری برای فشار بر مذاکرات یا اقدام نظامی در دسترس باشد.اما این اتهامات، درست یک هفته پس از تحریم فرودگاه‌ها و ایرلاین‌ها و در واقع تلاش برای محاصره هوایی کشورمان توسط آمریکا روانه رسانه‌ها شده و از قضا در حوادثی مشکوک، یک خط هوایی و یک فرودگاه، به بستری برای اتهام‌پراکنی علیه ایران تبدیل می‌شود! بلافاصله پس از این اتهامات، از روز گذشته تحریم‌های خطوط ریلی و جاده‌ای هم اعمال شده است تا مقدمه محاصره زمینی ایران نیز فراهم شود.
این در حالی است رژیم متجاوزی که با وضع تحریم‌هایی ضدبشری پروازهای مسافری را مشمول خطرناک‌ترین محدودیت‌ها کرده، به یکباره در موضع مدعی قرار می‌گیرد!
بنابراین به‌نظر می‌رسد هدف دیگری در پس این اتهامات وجود دارد و نه بهانه‌ای برای جنگ، بلکه بهانه‌ای برای اثرگذاری بر واکنش متقابل ایران و منفعل کردن ما در پاسخ به تحریم‌ها و محاصره کشور باشد.
اتهام‌زنی‌های سریع و بی‌پایه می‌تواند هزینه اقدام متقابل ایران را بالا ببرد و گزینه‌های آن را محدود کند. دشمن با تهدید به مجازات اقدامات ناکرده، این پیام را منتقل می‌کند که هر گونه واکنش واقعی ایران به فشارها نیز در چارچوب رفتار تهاجمی تفسیر شده و با اقدام نظامی قطعی پاسخ داده می‌شود.ایجاد چنین اختلالی در نظام محاسباتی کشور می‌تواند فضایی را ایجاد کند که هزینه روایی و سیاسی واکنش به تجاوزات دشمن، حتی از خود اقدام متقابل هم بیشتر باشد. صورت‌بندی خطرناکی که هر اقدام بعدی ایران را از نظر سیاسی و رسانه‌ای پرهزینه‌تر خواهد کرد.
این امر نشانه اهمیت پاسخ به‌موقع است و نشان می‌دهد تأخیر در پاسخ به اقدام‌های دشمن ممکن است با حربه‌های رسانه‌ای، روایت دیگری پیدا کند و هر واکنش امنیتی ایران، به‌جای پاسخ به تحریم، به اقدامات تروریستی تغییر معنا دهد.آنچه مشخص است چنین صحنه‌آرایی‌هایی نباید به عقب‌نشینی کشورمان در تأمین منافع ملی و پاسخ مناسب به اقدام تجاوزکارانه دشمن در بستن مسیرهای تنفسی مردم منجر شود؛ چراکه انفعال در برابر این اتهام‌ها، همان نتیجه مطلوب دشمن را رقم خواهد زد و هر گونه تحریم جدید را کم‌هزینه و حتی بدون هزینه خواهد کرد. اگر آمریکا بتواند تحریم‌ها و محاصره‌های خود را به راحتی اعمال کند و این اقدام را بدون هزینه متقابل ادامه دهد و همزمان با انتساب حوادث امنیتی، واکنش ما را پرهزینه کند، الگویی خطرناک برای تکمیل تدریجی محاصره و تضعیف کشور ایجاد کرده که مقابله با این روند، به مرور زمان، سخت‌تر و پرهزینه‌تر خواهد شد.
خبرنگار: محمد ولایی
نظر شما