مهم‌ترین کارکرد ولایت، تربیت آدم‌هاست. همان‌طور که می‌دانیم، خداوند از ما کار خوبِ معمولی نمی‌خواهد؛ بلکه از ما «أَحْسَنُ عَمَلاً» می‌خواهد، نه صرفاً «حَسَنُ عَمَلاً». حال آیا می‌توان قسم خورد و با اطمینان گفت مسیری که تاکنون در حوزه تربیت رفته‌ایم، «أحسن عمل» بوده و روش بهتری از آن وجود ندارد؟
مسئله این است که ما با «انسان» مواجهیم؛ تربیت انسان با پرورش حیواناتی چون شترمرغ یا دام فرق دارد. در امور دیگر شاید روش‌های معمولی جواب دهد، اما در جریان خطیر تربیت انسان، باید به سراغ «أحسن»ها رفت، نه حتی «حسَن»ها. آیا می‌توانیم ادعا کنیم که روش‌های تربیتی فعلی ما بی‌نقص‌ترین و بهترین است؟
به نظر می‌رسد بهترین راه حل، رجوع به مباحث و اندیشه‌های حضرت آقا و ایستادن پای این مسیر است؛ مسیری که برای آن حجت‌های محکم داریم و مهم‌ترین دلیل آن، این است که اصلی‌ترین کارکرد ولایت، تربیت آدم‌هاست. خداوند مهم‌ترین رسالت ولیّ جامعه را تربیت انسان‌های زیر مجموعه او قرار داده است.
شاید ما توقع نداشته باشیم که رهبری وارد جزئیات نظریه‌پردازی اقتصادی شوند (هرچند که در آن حوزه نیز ورود کرده‌اند) یا نسبت به همه مسائل فنی صاحب‌نظر باشند و از مشاوران استفاده کنند؛ اما قطعا و بدون تردید، حضرت آقا در زمینه «تربیت» صاحب‌نظر مطلق است.
چرا که اساساً جایگاه ولایت، جایگاه «تربیت» است. چنان‌که خود حضرت آقا نیز در طرح کلی اندیشه اسلامی نکته‌ای دارند که در کتابم نیز به آن اشاره کرده‌ام؛ آقا می‌فرمیند که مسیر تربیت نفوس و تربیت انسان‌ها، مسیر ولیّ خداست و اگر کسی غیر از این مسیر را برود، مسیر درستی را انتخاب نکرده است. بر همین اساس و با تکیه بر معیارهای «أحسن‌العمل» و ضرورت‌های تربیتی، تصمیم گرفتیم محکم پشت این مسیر و سیره حضرت آقا بایستیم.
نظر شما