جمعههای انتظار در تقویم حاوی تکرار یک پرسش اساسی است. در روزگاری که ساختارهای فکری و ارزشی جوامع بشری دستخوش تغییر است، قطبنمای هدایت انسان چیست؟ پیامبر اعظم (ص) برای مسلمانان و حقجویان در همه اعصار میراث کلامی خود را بجای گذاشتهاند. با رجوع به احادیث نبوی میتوان پاسخی مناسب به این پرسش بنیادین داد. ایشان فراتر از توصیههای اخلاقی عام، امر قیام قائم را نه یک اتفاق، بلکه نقطهی ثقل تحقق ارادهی الهی در تاریخ میدانند.
این جمعه را با مرور حدیثی نبوی(ص) برای خود پربار کنیم. پیامبر گرامی اسلام (ص) میفرمایند: «لا تقوم السّاعة حتّی یقوم القائم الحقّ منّا و ذلک حین یأذن اللّه عزّوجلّ له، و من تبعه نجا و من تخلّف عنه هلک. اللّه اللّه عباد اللّه، فأتوه و لو علی الثّلج، فإنّه خلیفه اللّه عزّوجلّ و خلیفتی؛ روز قیامت فرا نمیرسد مگر آنکه از بین ما، قائم حقیقی قیام نماید؛ و آن قیام، زمانی خواهد بود که خدای عزوجل او را اجازه فرماید. هرکسی پیرو او باشد، نجات مییابد و هر که از فرمانش تخلف ورزد، هلاک میشود.ای بندگان خدا، خدا را، خدا را، بر شما باد که به نزدش آیید، اگرچه بر روی یخ و برف راه روید؛ زیرا او خلیفه خدای عزوجل و جانشین من است.» (بحارالأنوار، ج ۵۱، ص ۶۵)
نکتهی عمیق در این کلام نبوی این است که اتصال به این محور نجاتبخش، تابع بهانهها و موانع عرفی نیست. تعبیر تکاندهندهی «و لو علی الثلج» (حتی اگر مسیر، صعبالعبور و پوشیده از برف و یخ باشد)، نشانگر گذار از تمامی سستیها، تردیدها و سختیهای فرسایندهای است که معمولاً انسانها را در نیمهی راه از همراهی با جریان حق بازمیدارد. این بیان، بیانیهی هویتبخش جامعهی منتظر است؛ جامعهای که حقمداری در آن، هزینهبر اما حتمی و سرنوشتساز است و تخلف از آن،منجر به خروج از مسیر هدایت است.
نبی مکرم اسلام در فحوای این روایت، با باریکی مرز میان رستگاری و نجات و هلاک در پیچیدگیهای عصر غیبت اشاره میکنند. انتظار راستین، ایستادن در برابر سرمای فتنهها و هموار کردن مسیر عبور به سوی حقیقت است؛ حرکتی آگاهانه و پیشبرنده که انسان را از روزمرگیهای ملالآمیز آخرالزمان نجات میدهد و به مسیر روشن هدایت متصل میکند.





نظر شما