خیابان امام رضا (ع)، بارها شاهد قدمهای مردمانی بوده است که از میدان پانزده خرداد، با نگاهی گرهخورده به گلدستههای طلایی حضرت علی بن موسیالرضا (ع)، راهی میدانهای حضور و همبستگی شدهاند؛ اما این بار، روایت خیابان، رنگوبوی دیگری داشت. اینجا سخن از «جان فدا» بود؛ مفهومی که در کنار پرچمهای برافراشته، شعارهای همصدا و حضور نسلهای مختلف، جلوهای متفاوت پیدا میکرد.
خیابانی که یکصدا برای ایران میخواند
پرچمهای سرخ با نوشتههای سفید «یا لثاراتالحسین (ع)» در میان جمعیت به چشم میآمدند و خیابان امام رضا (ع) را به صحنهای از همصدایی و شور تبدیل کرده بودند. صدای جمعیت با سرود ملی ایران درآمیخت؛ «سر زد از افق مهر خاوران» و حاضران، همصدا، سرود خواندند.
در این میان، حضور گروههای مختلف اجتماعی، جلوهای از گستردگی این اجتماع بود؛ نیروهای یگان حفاظت، بسیجیان، پزشکان، پاکبانان، دانشآموزان، کودکان و اقشار گوناگون مردم، در کنار یکدیگر ایستاده بودند. هرکدام با نشانهای از تعلق خود به سرزمینشان آمده بودند؛ یکی با لباس خدمت، دیگری با روپوش سفید و آن دیگری با پرچمی در دست.
در میان جمعیت، مرد جوانی برگهای در دست داشت که با دستخط خودش روی آن نوشته بود: کارگر هستم، ولی جانم را فدای کشورم میکنم.
همین چند کلمه، در میان انبوه پرچمها و شعارها، روایتی روشن از حضور مردمی بود که هرکدام با زبان و نشانه خود، از تعلق به ایران سخن میگفتند.
از سنگر سلامت تا میدان وطن
در گوشهای از مراسم، گروهی از بانوان با روپوشهای سفید، مقنعههای مشکی و چادرهایی بر سر، پرچمی بزرگ را در دست داشتند. حدود پنجاه نفر، از ابتدای تا انتهای این پرچم، در کنار یکدیگر ایستاده بودند تا نوشتهای را که با خطی زیبا بر زمینه سفید نقش بسته بود، به نمایش بگذارند: «از سنگر سلامت تا میدان وطن؛ کادر سلامت، جان فدای ایران»
حضور این بانوان، تصویری از پیوند خدمت و مسئولیت اجتماعی را در میان جمعیت شکل داده بود؛ کسانی که سنگر خدمتشان سلامت مردم است و در این اجتماع، با پرچمی واحد از ایران سخن میگفتند.
رنگارنگی اقوام در قاب یک پرچم
در میان جمعیت، تفاوت لباسها، پوششها و نشانههای قومی، جلوهای تماشایی به مراسم بخشیده بود. مردانی با لباسهای بلوچی، چهرههایی آفتابسوخته و پوششهای رنگارنگ، در کنار یکدیگر حضور داشتند. آنچه در دست داشتند، بیش از هر چیز، پرچم ایران بود.
کمی آنطرفتر، مردمان کرمانج با لباسهای قرمز و کلاههای مخصوص خود دیده میشدند. چهرههای آفتابخورده و دستهایی که پینههای کار بر آن نشسته بود، از سالها تلاش و سختکوشی حکایت میکرد. آنان نیز صبح زود، در هوای سرد پاییزی، خود را به خیابان امام رضا (ع) رسانده بودند تا در کنار دیگر هموطنانشان، حضور داشته باشند.
در این میان، پاکبانانی که شب را به خدمت و نظافت شهر گذرانده بودند، صبح زود در جمع مردم حاضر شدند. مردانی که شاید ساعاتی پیش، خیابان را برای برگزاری مراسم آماده کرده بودند، این بار خود در میان جمعیت ایستاده بودند؛ با پرچمها و نوشتههایی که از تعلقشان به وطن میگفت.

وطن، درسی که پدر به فرزندش میآموزد
در میان اینهمه تصویر و صدا، گاهی یک قاب کوچک، معنایی بزرگتر از تمام شعارها پیدا میکند.
امیرعباس، دست در دست پدر، تازه خود را به خیابان امام رضا (ع) رسانده بود. پدر در همان مسیر، برای فرزندش از کشور و وطن میگفت؛ از جایی که باید دوستش داشت و برای حفظ آن احساس مسئولیت کرد.
برای امیرعباس، آن روز پدر تنها همراهش نبود؛ معلمی بود که در میان جمعیت، درس دوستداشتن وطن را برایش روایت میکرد. شاید بسیاری از حاضران، روزی چنین حرفهایی را از پدر و مادر خود شنیده بودند؛ اما حالا نوبت نسل تازه بود که این روایت را از زبان خانواده بشنود.
کمی آنطرفتر، آترینا با بلوز و شلواری نظامی و چفیای بر سر، تصویر رهبر شهید را در دست گرفته بود و آن را بالا میبرد. او درباره حضورش میگفت: «فدایی کشورم هستم؛ وقتی رهبرم جانش را فدای این وطن کرد، جان آترینا ناقابلتر از این حرفهاست».
دُرسا، کودک کمتر از هشتماههای که در کالسکه همراه خانوادهاش به مراسم آمده بود، قاب دیگری از این اجتماع را شکل میداد. پرچم ایران در کنار او قرار داشت و همراهی مادر، پدر و خواهر کوچکش، این تصویر خانوادگی را کامل میکرد.
از پرچمهای کوچک تا گامهای استوار
در میان جمعیت، نظم و هماهنگی نیروهای نظامی نیز جلوهای ویژه داشت. صدای کوبیده شدن پاشنهها بر زمین، در کنار فریادهای یکصدای آنان رو به حرم مطهر رضوی، فضای مراسم را تحتتأثیر قرار میداد. آنان با شعارهای خود از ایستادگی تا آخرین قطره خون سخن میگفتند.
در سراسر خیابان، پرچمها، علمها، تصاویر و نوشتهها، هرکدام بخشی از روایت این اجتماع بودند؛ روایتی که در آن، کارگر، پزشک، پاکبان، دانشآموز، کودک، نیروی نظامی و مردمان اقوام مختلف، در کنار یکدیگر قرار گرفته بودند.
صبح جمعه خیابان امام رضا (ع)، تنها محل برگزاری یک مراسم نبود؛ به قاب بزرگی از حضور نسلها و اقوام مختلف تبدیل شده بود. از دستهای کوچک دُرسا و پرچم امیرعباس تا دستهای پینهبسته مردان کرمانج و گامهای منظم نیروهای نظامی، همه در یک قاب قرار گرفته بودند.
شاید معنای این صبح را باید در همین تصویرها جستوجو کرد؛ در پدری که از وطن برای فرزندش میگوید، در کارگری که باورش را با دستخط خود مینویسد، در بانوان کادر سلامت که پرچمشان را با پیام خدمت برافراشتهاند و در پاکبانانی که پس از یک شب تلاش، صبح در کنار مردم ایستادهاند.
خیابان امام رضا (ع) آن صبح، روایتگر پیوندی بود که از خانواده آغاز میشود، در میان اقوام و نسلها امتداد مییابد و در پرچم ایران به تصویری مشترک میرسد؛ تصویری از مردمی که وطن را بخشی از هویت و مسئولیت خود میدانند.
حبالوطن منالایمان؛ عشق به میهن، در این صبح پاییزی، در قامت حضور مردمی به نمایش درآمد که هرکدام به زبان خود از ایران، میگفتند.




نظر شما