در سخنان حکیمانه و پرمعنای مقام معظم رهبری، این معنا فراوان یافت می‌شود؛ از جمله در یکی از جلسات درس خارج فقه خود، گنجینه‌ای از آموزه‌های تربیتی لقمان حکیم را جلوه‌گر شدند و در میان آنها، دو رکن اساسی خوف و رجا را با زبانی شیوا و دلنشین تبیین کردند.

ایشان با اتکاء به روایتی از امام صادق(ع) که وصیت لقمان به فرزندش ناتان را بازگو می‌کند، بر اهمیت این دو رکن در پیمودن مسیر کمال انسانی تأکید می‌ورزند: «یَا بُنَیَّ خَفِ اللهَ خَوفاً لَو وَافَیتَهُ بِبِرِّ الثَّقَلَینِ خِفتَ أَن یُعَذِّبَکَ الله وَ ارجُ اللهَ رَجَاءً لَو وَافَیتَهُ بِذُنُوبِ الثَّقَلَینِ رَجَوتَ أَن یَغفِرَ اللهُ لَکَ».

معظم له، با زبانی لطیف و دلنشین، مفهوم خوف الهی را ورای انجام اعمال نیک و صالح ترسیم می‌کنند. آنچه رهبری عزیز و حکیم انقلاب بر آن تأکید دارند، فراتر از انجام وظایف محض است؛حتی با دارا بودن حسنات بی‌شمار، همانند اعمال نیک جن و انس، بایستی همواره از قصورها و کمبودهای خویش در برابر حضرت حق هراسان بود؛ نه از باب ترسِ صرف، بلکه از درک عظمت بی‌کران الهی.

در مقابل، مفهوم رجا و امید به رحمت الهی، به همان اندازه اهمیت دارد. رهبر فرزانه، این رجا را فراتر از تصور و حد و مرز معرفی می‌فرمایند؛ به گونه‌ای که حتی با وجود گناهان جن و انس، انسان می‌تواند به بخشش و رحمت بیکران الهی امیدوار باشد. ایشان با اشاره به دعای شریف ابوحمزه ثمالی، که در آن از خداوند به دلیل ضعف خویش درخواست رحمت می‌شود، تبیین می‌کنند که احساس ناتوانی و اقرار به گناه، می‌تواند راهی برای جلب رحمت الهی باشد. این امیدواری، از نشانه‌های ایمان حقیقی به شمار می‌آید. این آموزه‌های والا، مسیر تعالی و کمال را برای انسان هموار می‌سازند و چراغ راهی برای پیمودن مسیر سیر و سلوک هستند.