رئیس‌جمهور فدراسیون روسیه در نشست باشگاه گفت‌وگوی بین‌المللی والدای به صراحت از بی‌ارزش بودن مردم «اوکراین» در محاسبات غربی‌ها گفت و مسئولیت متوقف نشدن جنگ در اوکراین را متوجه اروپا دانست؛ کشورهایی که وضعیت اوکراین را ابزاری برای گسترش منطقه کنترل و کسب درآمد می‌دانند.
وی از تلاش برای تحمیل شکست استراتژیک به روسیه و ضرورت آرام ‌گرفتن طرف مهاجم گفت و افزود: «اگر امنیت یک کشور به قیمت امنیت کشور دیگری تضمین شود، هیچ امنیتی برای هیچ‌کس وجود ندارد» اما شاید مهم‌ترین بخش ادعاهای او، اشاره به میل جهانی به چندقطبی بودن و شدن نظام قدرت، در نتیجه مستقیم تلاش‌های غرب برای حفظ «هژمونی» بوده باشد. در واقع فشار مضاعف و تقلای بیمارگونه «ایالات متحده» و اقمار آن در قالب «ناتو»، اتفاقاً مقوّم و مؤید ایده‌های واگرایانه از نظام تک‌قطبی و گذار به دنیایی است که دیگر آمریکا را به عنوان کدخدا و یکه‌تاز مناسبات به رسمیت نمی‌شناسد؛ امری که همین امروز با شکل‌گیری هسته‌های دولتی مقاومت ضد امپریالیسم، از آمریکای لاتین تا شبه قاره هند، از غرب آسیا تا شرق آفریقا و از روسیه تا چین شده و به هر اندازه که این «آلترناتیو» قوی‌تر و ایجابی‌تر عمل کرده و در نمونه‌هایی مثل «بریکس»، «شانگهای» و... مؤثرتر جلوه می‌کند، «ابرقدرت» یکه‌تاز فعلی، سلبی‌، خشن و غیرمعقول‌تر عمل خواهد کرد و نمونه‌های آن در تهاجم قریب‌الوقوع به «ونزوئلا» یا هزینه‌های گزاف و خارج از منطق برای رژیم صهیونیستی به سادگی قابل مشاهده است.
در واقع، آنچه ولادیمیر پوتین در نشست والدای به مخاطبانی در مقیاس جهانی عرضه داشت، نه یک سخنرانی و رجزخوانی سیاسی صرف؛ بلکه مانیفستی واقع‌گرایانه از آینده جهانی چندقطبی است که در انتظار ماست و امروز، جای‌گیری متناسب و معقول با جایگاه کشورها و نظام‌های سیاسی و تلاش برای کاهش هزینه‌های ناشی از این تغییر الگو، احتمالاً اولویت نخست بسیاری از اندیشمندان، تحلیلگران و سیاستمداران دوراندیش دنیاست.