گاهی دل، پیش از زبان، خبر از درد دیگری می‌دهد و گاهی لقمه‌ای ساده، از عالم غیب هدایت می‌شود تا گرسنه‌ای را سیر کند.

آیت اللَّه خزعلی بیان کردند:

پدر همسر من، مرد بسیار لطیفی بود.

از او شنیدم که می‌گفت: روزی خواستم غذا بخورم، متوجّه شدم غذا از گلوی من پایین نمی رود.

فهمیدم باید یکی از دوستانم گرسنه باشد.

با استخاره سراغ یکی از دوستان در مدرسه علمیه رفتم، دیدم خوابیده است.

او را از خواب بیدار کرده و پرسیدم: غذا خورده ای یا خیر؟

بالاخره فهمیدم که چند وعده است که او غذا نخورده است، لذا با غذایی که با خود برده بودم، با او هم غذا شدم.

منبع: روزنه هایی از عالم غیب، صفحه۱۳۱.