به گزارش قدس آنلاین، المیادین در یادداشتی تحلیلی به قلم محمد هلسه، با بررسی پیامدهای جنگ غزه و تحولات دو سال اخیر، تأکید می‌کند که منازعه فلسطینی ـ اسرائیلی، برخلاف بسیاری از بحران‌های بین‌المللی، به منطق «پایان‌پذیری» تن نمی‌دهد و سال‌هاست که الگوهای تکرارشونده‌ای از خشونت و بن‌بست سیاسی را بازتولید می‌کند.

نویسنده، نقطه عطف این چرخه را رویداد هفتم اکتبر ۲۰۲۳ می‌داند؛ حادثه‌ای که به گفته مقامات اسرائیلی «بزرگ‌ترین فاجعه پس از هولوکاست» بود و به تل‌آویو امکان داد با تکیه بر روایت «حق دفاع مشروع از خود»، جنگی ویرانگر و طولانی علیه غزه را توجیه کند. با این حال، المیادین می‌نویسد که این روایت، در عرصه جهانی دوام نیاورد و با افزایش تلفات غیرنظامیان فلسطینی، «اسرائیل» به‌تدریج از جایگاه قربانی به موقعیت متهم و سپس منزوی در افکار عمومی جهان رانده شد.

به باور نویسنده، هرچند جنگ، مسئله فلسطین را دوباره به دستورکار جهانی بازگرداند، اما در داخل «اسرائیل» نه‌تنها کمکی به احیای راه‌حل سیاسی نکرد، بلکه نگاه منفی به گزینه «راه‌حل دو دولتی» را تشدید کرد؛ تا جایی که بخش قابل توجهی از جامعه اسرائیلی، هرگونه سخن گفتن از دولت فلسطینی را «پاداش به تروریسم» تلقی می‌کند.

المیادین تصریح می‌کند که دستاوردهای نظامی مورد ادعای تل‌آویو، نه قطعی است و نه پایدار. حماس همچنان بخشی از غزه را در اختیار دارد، حزب‌الله در لبنان مسلح باقی مانده و جبهه‌های ایران، سوریه و کرانه باختری نیز بالقوه فعال‌اند؛ وضعیتی که می‌تواند احساس «پیروزی» را به‌سرعت به احساس شکست تبدیل کند.

در این میان، نزدیک شدن به انتخابات کنست، به گفته نویسنده، فضای تصمیم‌گیری را بیش از پیش امنیتی کرده است. دولت‌های اسرائیلی در آستانه انتخابات، معمولاً از تصمیمات راهبردی پرهیز می‌کنند و به‌جای آن، بر گفتمان بازدارندگی و قدرت نظامی تکیه می‌زنند؛ چراکه سازش سیاسی در منطق انتخاباتی، هزینه‌زا تلقی می‌شود.

المیادین در جمع‌بندی می‌نویسد: «اسرائیل» اگرچه وارد سال ۲۰۲۶ می‌شود، اما نه از جنگ عبور کرده و نه به صلح رسیده است. آنچه پیش‌روست، دوره‌ای از تعلیق، تنش‌های مهارشده و احتمال لغزش به سوی درگیری‌های گسترده‌تر است؛ جایی که سیاست در قبضه امنیت باقی می‌ماند و ثبات، صرفاً به معنای «نبود انفجار بزرگ» تعریف می‌شود، نه تحقق صلح پایدار.