منتقد و تحلیل‌گر شناخته‌شده، محمد بزی، استاد دانشگاه نیویورک، در تحلیلی هشدار داده است که در دوره ریاست‌جمهوری ترامپ، بسیاری از رهبران جهان و نهادهای بین‌المللی به جای مواجهه مستقیم با سیاست‌های او، به ستایش و تعریف‌های اغراق‌آمیز روی آورده‌اند؛ او معتقد است که چنین رفتارهایی باعث می‌شود دیپلماسی جهانی بیش از آنکه بر اصول و منافع بلندمدت مبتنی باشد، بر رضایت شخصی رئیس‌جمهور آمریکا و دیکتاتوری استوار شود.

به گفته او، در این دوره از ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، صحنه سیاست جهانی بیش از هر زمان دیگری شاهد شکل‌گیری نوعی «دیپلماسی تملق» بوده است؛ رویکردی که در آن ستایش‌های اغراق‌آمیز، رفتارهای نمایشی و بزرگ‌نمایی جایگاه ترامپ به ابزاری برای مدیریت او تبدیل شده‌اند.

به گفته بزی، یک نمونه مشخص از تملق دیپلماتیک در سال ۲۰۲۵، دیدار دونالد ترامپ با مارک روت (Mark Rutte)، نخست‌وزیر هلند در اجلاس ناتو بود. در این دیدار، رسانه‌ها گزارش دادند که روت و تیمش بارها و به صورت علنی از «رهبری بی‌نظیر ترامپ» و «نقش تاریخی او در ثبات جهان» تمجید بی دلیل کردند و تلاش کردند با ژست‌های دوستانه و حرکات نمایشی، او را راضی نگه دارند؛ در حالی که دیپلماسی او کاملا بی‌منطق وخود محور بود.

به نظر می‌رسد بسیاری از رهبران جهان، نهادهای بین‌المللی و چهره‌های بانفوذ به این جمع‌بندی رسیده‌اند که مواجهه مستقیم، انتقاد صریح یا پایبندی به اصول کلاسیک دیپلماسی در برابر ترامپ پرهزینه است. در مقابل، نوازش غرور، تمجیدهای علنی و نمایش احترام افراطی، راهی کم‌دردسرتر برای پیشبرد منافع سیاسی تلقی می‌شود.

به باور کارشناسان، آمریکا با این رویکرد نه‌تنها تحت «مدیریت ترامپ» نیست، بلکه عملاً در حال مشروعیت‌بخشی به سبک رهبری‌ است که بر پایه خودبزرگ‌بینی و بی‌اعتنایی به قواعد مشترک بنا شده است.