انتقالی که از همان ابتدا با اما و اگرهای فراوان همراه شد، اما در آن مقطع با دفاع تمام‌قد مدیرعامل باشگاه و حتی حمایت چهره‌هایی مانند هاشمیان، در قالب «سرمایه‌گذاری برای آینده» توجیه شد.
با این حال، واقعیت‌ها خیلی زودتر از آنچه تصور می‌شد، خودشان را نشان دادند. اسماعیل کارتال صراحتاً اعلام کرد که فخریان در لیست او نبوده و حالا نیز با تصمیم اوسمار ویه‌را، این بازیکن حتی جایی در اردوی نیم‌فصل پرسپولیس ندارد و باید به‌صورت قرضی راهی تیم دیگری شود. این یعنی انتقالی که نه در زمان انجام، پشتوانه فنی محکمی داشت و نه در ادامه، توانست جایگاهی در برنامه‌های سرمربیان پیدا کند.
اما ماجرا فقط به نیمکت‌نشینی ختم نمی‌شود. پرداخت رضایت‌نامه ۱۵ میلیارد تومانی به شمس‌آذر، در حالی که فخریان در زمان انتقال قرارداد معتبری با این باشگاه نداشت، نقطه‌ای است که تمام ادعاهای قبلی را زیر سؤال می‌برد. هرچند پرسپولیس بندی در قرارداد گنجانده که در صورت اثبات این موضوع، مبلغ باید به باشگاه بازگردد، اما اصل ماجرا پابرجاست: چرا اساساً چنین انتقالی با چنین هزینه‌ای انجام شد؟
در روزهایی که رسانه‌ها با صراحت از شائبه پورسانت و دلالی در این انتقال نوشتند، این ادعاها «بی‌پایه» خوانده شد و مدیران باشگاه با قاطعیت از تصمیم خود دفاع کردند. امروز اما، وقتی بازیکن بدون حتی یک نیم‌فصل مؤثر، تبدیل به گزینه خروج می‌شود و باشگاه همچنان درگیر بازگرداندن پول رضایت‌نامه است، این پرسش جدی‌تر از همیشه مطرح می‌شود: آیا واقعاً این انتقال، فنی بود؟
ماجرای فخریان، یک نمونه کوچک از یک واقعیت بزرگ‌تر در فوتبال ایران است؛ اینکه بسیاری از نقل‌وانتقالات، نه بر اساس نیاز فنی تیم، بلکه بر پایه روابط، فشارهای بیرونی و تصمیم‌های غیرشفاف انجام می‌شوند. نتیجه هم روشن است: بازیکنی که روی دست باشگاه می‌ماند، بدهی‌های تازه، فشار مالی مضاعف و چرخه‌ای معیوب که هر فصل تکرار می‌شود.
پرسپولیس، باشگاهی با ادعای حرفه‌ای‌گری، بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازنگری جدی در فرآیند جذب بازیکن است. وگرنه «استعداد برای آینده» خیلی زود تبدیل می‌شود به پرونده‌ای دیگر در بایگانی انتقال‌های ناموفق؛ پرونده‌هایی که هزینه‌اش را نه مدیران، بلکه باشگاه و هواداران می‌پردازند.