مرحوم آیت الله حائری شیرازی در بیانی به موضوع «سنگ صبوری و گوش شنوا بودن صنف روحانیت در درد و دل با مردم» اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.

گاهی مردم در دکان نانوایی و هنگامی‌که در صف ایستاده‌اند، اگر یک آخوند هم آنجا باشد، یک‌جوری بلند بلند نارضایتی‌هایشان را می‌گویند تا او هم بشنود و جلوی بقیه سبک شود! یا هر جا که چشمشان به یک آخوند بیفتد، خودشان را خالی می‌کنند! شخصیت‌ها در ماشین می‌نشینند و محافظ دارند، برای همین نمی‌شنوند که مردم چه می‌گویند؛ اما روحانیون معمولی دم دست مردم‌اند؛ هر وقت دلشان به تنگ بیاید، روی اینها خالی می‌کنند.

هر کس سنگ صبور مردم شد و از آنها اذیت دید، بداند که پیش امام زمانش عزیز می‌شود. بدانید هروقت مردم آزرده‌تان کردند، آقا همان موقع شما را یک نوازشی می‌کند. پس می‌ارزد!

عتابِ یارِ پری‌چهره عاشقانه بکَش

که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند

یک نگاه که ایشان به شما بکند، جای صدتا فحش مردم را می‌گیرد! یک‌دفعه شیطان وسوسه‌تان نکند که ما هم در وقتی آمدیم آخوند شدیم که ننگ به ما می‌زنند! اگر کسی شما را آزرد، با خود فکر نکنید من به چه کسی شکایت ببرم؟ بدون اینکه بخواهید، به حضرت منتقل می‌شود و ایشان اطلاع دارد.

هر کدام از روحانیون که بیشتر در معرض تعرضات مردم هستند، بیشتر مورد عنایت ایشان قرار می‌گیرند.

اینکه حضرت دربارهٔ روحانیون فرمودند: «من از اینها هستم و اینها از من» ، یک علتش فحش‌هایی است که می‌خورند! مردم از هرچه اذیت بشوند و هر ظلمی به آنها شده باشد و هر رنجی کشیده باشند، درد دلشان را به اینها ابراز می‌کنند.

طلبه‌ها هم تحمّل می‌کنند و نتیجه‌اش توجهات حضرت است.

آیت‌الله حائری شیرازی