مفهوم آزادی بیان در دموکراسیهای غربی تا جایی برد و معنا داشته و قابل استناد است که الیگارشیستهای حاکم، آن را مانعی بر ثروتاندوزی و استثمار خود نیابند. ویترین آمریکا و اروپا به واژههای پرطمطراقی مانند آزادی بیان، دموکراسی، حقوق بشر، برابری و... مزین شده اما زیر پوست آن چیز دیگری در جریان است. در سیاست خارجی این شعارها تنها مداخلات خارجی را توجیه میکند. بر این مبناست که سیاستمداری مانند بشار اسد که همراه نیست، دیکتاتور خطاب میشود، اما الجولانیِ تروریست، میشود همپیمان غرب. قذافی یا عمر البشیر و... نیز همین که راه دیگری میروند باید نسخه آنها پیچیده شود.
هدفگذاری برای انزوای دیپلماتیک تهران
این نوع منفعتطلبی سیاسی غرب در رابطه با ایران هم مشهود است. پهلویِ وابسته، میشود شریک و متحد اما با روی کار آمدن جمهوری اسلامی، صحنه برمیگردد. حالا دیگر هر کاری برای به زیر کشیدن ایرانیها مجاز است؛ از تحریک همسایگان و تحمیل جنگ هشت ساله تا تهدید، تطمیع، تحریم و رویارویی و حمله مستقیم نظامی در جنگ ۱۲روزه که همه در قالب مفاهیم زیبا توجیه میشود.
اما دشمن ناامید از به شکست کشاندن ملت متحد ایران، ظاهراً به این حجم از تخاصمها هم راضی نیست؛ همزمان با تلاش برای ایجاد آشوب و ناامنی، انزوای دیپلماتیک و سیاسی تهران در شرایط جاری هدفگذاری شده است. در همین راستا روز گذشته منابع خبری از تصمیم برگزارکنندگان مجمع جهانی اقتصاد (داووس) - که به صورت سالانه برگزار میشود- در پس گرفتن دعوت خود از وزیر خارجه ایران به دلیل ناآرامیهای اخیر خبر دادند. جالب آنکه روز یکشنبه هم سخنگوی وزارت خارجه از لغو دعوت عراقچی برای شرکت در کنفرانس امنیتی مونیخ زیر فشار آلمان خبر داده بود.
جنگ ترکیبی و چندبعدی
کنفرانس امنیتی مونیخ توسط بخش خصوصی اداره شده و اجلاس داووس سازمانی غیرانتفاعی و اقتصادمحور است. حذف تهران از دو اجلاس مذکور، با بهانههای واهی بیانگر آن است طرفهایی که مدام از گفتوگو و آزادی بیان و تعامل صحبت میکنند، تحمل شنیدن کمترین صدای اعتراض از سوی یک دولت مستقل را ندارند. البته نشست سال گذشته کنفرانس امنیتی مونیخ در موضوع ایران هم بدون حاشیه نبود تا جایی که ابتدا قرار بود رضا پهلوی در نشست سخنرانی کند، اما سپس مسیح علینژاد در آن حاضر شد! هر چند در لغو دعوت عراقچی برای شرکت در دو نشست گفته شده، قطعاً از نقش و اقدامهای تحریکآمیز و مخرب مخالفان خارجنشین جمهوری اسلامی نمیتوان غافل ماند، با این حال نمود بیرونی چنین حرکتی را باید در نوع سیاست دوگانه غرب در برخورد با نحله فکری مخالف جستوجو کرد. آمریکا و اروپا، جمهوری اسلامی را ساختاری خلاف منافع خود دستهبندی کرده و از هر گونه مانعتراشی در مسیر انعکاس صدای حقطلبی ایرانیان خودداری نخواهند کرد؛ تمام شعائر آزادی بیان، دموکراسی و غیره هم کشک است. البته تحولات اخیر در پازل جنگ ترکیبی دشمن به مثابه حلقهای از زنجیره دستورکارها علیه ایران است که هدف نهایی آن منزوی کردن تهران در عرصه بینالمللی و تحمیل هزینههای مختلف به کشور است. اقدامهای دیپلماتیکی مانند قرار دادن سپاه در لیست تروریستی و حذف ایران از داووس و کنفرانس امنیتی مونیخ و در مقابل میدان دادن به اپوزیسیون جمهوری اسلامی، پیام روشن چنین سیاست و گفتمان شیطانی و منفعتطلبانه است.
خبرنگار: هدایت جاوید
نظر شما