احتمالاً به این سادگی‌ها، تلخی وقایع اخیر و تبعات آن از کام هیچ کدام از ما ایرانی‌ها بیرون نرود و این خود گواهی محکم بر ملت بودن ماست! آنجا که فارغ از هر نگاه سیاسی، پایگاه اجتماعی، سطح اقتصادی یا حتی گرایشات اعتقادی، از آسیب دیدن هموطنان خود به هر شکل و دلیلی آزرده‌ایم!
آزردگی ما اما چیزی را عوض نمی‌کند! در واقع آزردگی ما خود یکی از اهداف اصلی دشمن است؛ دشمنی که نه امنیت را برای ایران می‌خواهد و نه اصولاً ایران را می‌خواهد! در واقع خیلی وقت است که ایران را نمی‌خواهد؛ شاید از همان زمانی که اسرائیل را خواسته و کاشته و داشته و در این قریب به ۸۰سال، از خوشه‌های خشم و جنگ و آتش و ترورش به قدر کفایت برداشته!
دشمن ایران را نمی‌خواهد و به شکل غلیظ‌تر؛ جمهوری اسلامی ایران را! یک نظام سیاسی، با همه قوت‌‎ها و ضعف‌ها که توانسته این جغرافیای سیاسی را با ایده‌هایی ژئوپلیتیکی، بارور سازد و کار را به جایی برساند که ۱۲روز پنجه در پنجه همان کشتزار مرگ اشغالی و ارباب مستش، آمریکا، ناتو، اروپا و پادشاهان عرب! که احتمالاً قلمروشان حداکثر تا پشت در اتاق خواب‌هایشان باشد؛ می‌ایستد و می‌جنگد و زخم می‌خورد و زخم می‌زند اما، استوار می‌ماند و دشمن را به استیصالی می‌رساند که ناچار و ناگزیر از ریختن آخرین موجودی‌های خود روی میز این قمار بزرگ، تروریست‌ها و تخریبگران را به جان ایران و مردمش انداخته و آنجا که طبق معمول تیرش به سنگ خورده، عمله رسانه‌ای خود را برای کره گرفتن از این آب گل‌آلود به خط کرده است.
تا اینجا همه چیز طبیعی است و تکراری! همه این فرایند را در ۷۸، ۸۸، ۹۸ و ۴۰۱ دیده‌ایم. آنچه در نمونه اخیر شاهد بودیم یک تفاوت گل‌درشت در خصوص عملکرد یکی از رسانه‌های این جریان بود که تا پیش از این رگه‌هایی از هوشمندی و فعالیت حرفه‌ای در آن مشاهده می‌شد! بی‌بی‌سی فارسی که برخلاف هم‌قطاران خود نظیر اینترنشنال و منوتو کمتر به تکنیک‌های زرد رسانه‌ای مشهور بود، این بار به نظر می‌رسد دستورالعملی متفاوت دریافت کرده و آن عبارت است از روشن نگه داشتن آتشی که به واسطه همان دشمنی دیرینه با ایران افروخته شده بود.تیترهای زردتر از همیشه، دروغ های شاخدار، کنار گذاشتن همان ژست نخ‌نمای ظاهراً حرفه‌ای همیشگی و چنگ انداختن به تصاویر آرشیوی و منابع آگاه موهوم، همه و همه نشان‌دهنده قمار بزرگ رسانه درباری انگلیس در خصوص یک دشمن خونی به نام ایران است که در آن، اندک اعتبار رسانه‌ای خود را روی میز ریخته و مثل یک قمارباز بازنده، دوباره از صفر شروع کند.