بیایید این دو خبر را که همین روزها منتشر شده‌اند، کنار هم بگذاریم و بدون پیش‌داوری فقط آن‌ها را بخوانیم. نخست، گزارش روزنامه «تایمز» که در آن تعداد کشته‌شدگان اغتشاشات اخیر ایران بیش از ۳۰ هزار نفر اعلام شده است؛ عددی بزرگ، تکان‌دهنده و درخور تیترهای درشت. تقریباً همزمان، خبرگزاری «رویترز» گزارش دیگری منتشر کرده است: ایران از طریق آنچه ناوگان سایه خوانده می‌شود، به‌طور محرمانه سوخت جت در اختیار ارتش میانمار قرار داده است؛ ارتشی که حملات هوایی خود علیه اهداف غیرنظامی را تشدید کرده و متهم به نقض گسترده حقوق بشر است.
در نگاه نخست، این دو خبر شاید ارتباط مستقیمی با هم نداشته باشند. یکی درباره تحولات داخلی ایران است و دیگری درباره نقش منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای تهران. اما وقتی این خبرها در یک بازه زمانی کوتاه و با چنین برجسته‌سازی رسانه‌ای منتشر می‌شوند، آرام‌آرام تصویری منسجم‌تر شکل می‌گیرد؛ تصویری که قرار است کلان‌روایت رسانه‌ای غرب از ایران را در آینه تحولات اخیر برای مخاطب جهانی شکل بدهد.
مرور مجموعه خبرها و گزارش‌هایی که همزمان با این دو روایت منتشر شده‌اند، نشان می‌دهد این هم‌نشینی‌ها تصادفی نیست. در این چارچوب، آمار و ارقام نقش محوری پیدا می‌کنند. در این روایت، تعداد کشته‌ها مدام بالاتر گزارش می‌شود؛ نه فقط برای القای گستردگی اعتراض‌ها، بلکه برای القای این گزاره که حکومت کنترل را از دست داده و تنها با خشونت افسارگسیخته بر سر کار مانده است. در واقع بزرگ ‌شدن مداوم آمار کشته‌ها، فضای روایت را از سطح ناآرامی سیاسی به سطح فاجعه انسانی منتقل می‌کند؛ سطحی که در آن، مخاطب جهانی ناخودآگاه به سمت قضاوت‌های فوری و واکنش‌های احساسی سوق داده می‌شود. در نظر داشته باشیم که این ۳۰ هزار کشته ادعایی، با یک هُل کوچک می‌توانند به اعداد و ارقام نسل‌کشی در غزه نیز برسند و چه بسا از آن عبور کنند.
مضاف بر این مورد، همزمان پیوند دادن ایران به دیگر پرونده‌های امنیتی جهان، لایه دیگری به این تصویر اضافه می‌کند. گزارش‌هایی از جنس آنچه رویترز درباره میانمار منتشر کرده، ایران را در موقعیتی قرار می‌دهد که نه‌تنها در داخل مرزهایش با اتهام خشونت و سرکوب مواجه است، بلکه در بیرون از مرزها نیز در کنار حکومت‌هایی تصویر می‌شود که سابقه‌ای مناقشه‌برانگیز در این موضوعات دارند. کنار هم قرار گرفتن این روایت‌ها، به‌تدریج چارچوبی می‌سازد که در آن، هر نوع فشار یا اقدام سخت علیه ایران، برای افکار عمومی جهانی قابل فهم‌تر و کم‌هزینه‌تر جلوه می‌کند، بی‌آنکه الزاماً نیاز به توضیحی فراتر از همین تیترها باشد.