انگار که من مسئول و متصدی اینترنت و امور ارتباطی بین‌الملل و غیربین‌الملل این مملکت باشم؛ یک نفر که کسب‌وکار اینترنتی دارد برایم نوشته: «داداش! با توجه به اینکه برآوردها نشون داده سقف تاب‌آوری کسب‌وکارهای اینترنتی در برابر قطعی اینترنت بین‌الملل فقط 20 روزه، همین امروز و فرداست کاسه تاب‌آوری ما سر بره و در نتیجه ممکنه به خاک سیاه بشینیم... از مسئولین بپرس الان و با رسیدن روز بیستم چه گلی باید به سرمون بگیریم... آقا به فنا رفتیم به‌خدا... کِی قراره یه فکری به حال ما و اینترنتی که داریم و نداریم بکنید؟»
این داداشمان اصلاً متوجه نیست که اولاً من و این ستون هم کاسه تاب‌آوریمان اگر تا حالا سر نرفته باشد، عن‌قریب می‌رود!
ثانیاً هر صنف و سنخی، کاسه تاب‌آوری‌اش اندازه مخصوص دارد. مال یکی 15 روزه سر می‌رود مال یک نفر دیگر به اندازه 20 روز جای قطعی همه نوع اینترنت را دارد. خیلی‌ها هم ممکن است باشند که 30 روز و 30 گیگ و بلکه بیشتر بتوانند این وضعیت را تحمل کنند.
داداش من! مورد داشته‌ایم برخی‌ها حتی توی روزنامه‌شان نوشته‌اند که اینترنت و قطع و وصلش در برابر مسائل دیگر اصلاً مسئله مهمی نیست و می‌توانند تا 100 سال دیگر، همین جوری و بدون اینترنت بین‌الملل اموراتشان را بگذرانند. اصلاً در همین صنف مشاغل و کسب‌وکارهای آنلاین که شما مدعی هستی حیاتشان به وصل بودن اینترنت بین‌الملل وابسته است مواردی را داریم که برعکس بقیه، مماتشان به وصل بودن اینترنت بین‌الملل و فروش نرفتن فیلترشکن و غیره وابسته است!
شما به شرایط حساس کنونی هم نگاه کن... به تاجر و بازرگان مملکت نگاه کن که همه سختی‌ها را تحمل می‌کنند، برای چند گیگ اینترنت ناقابل هم می‌روند توی صف می‌ایستند، هم تعهدنامه پر می‌کنند و هم زیر نظر ناظر و مراقب می‌نشینند پای رایانه و سه‌ سوته تجارت الکترونیک و بین‌المللی می‌کنند.
نکند شما هم توقع داری اجازه بدهند هر روز اول وقت بروی توی صف بایستی، تعهدنامه محضری پر کنی و زیر دماغ یک ناظر بنشینی به کسب‌وکار اینترنتی؟
فلذا وقتی می‌خواهی برای این ستون نامه بنویسی و درخواستی را مطرح کنی، قبلش خوب فکر کن! آن وقت متوجه می‌شوی که هرچیزی برای وصل شدن به زمان مخصوص خودش نیاز دارد... مسئولان قطعی اینترنت نباید میزان و مقدار تاب‌آوری هر صنفی دستشان بیاید؟ باید بیاید... وقتی بفهمند مثلاً فلان مشاغل 20 روز توان تاب‌آوری دارند، سر 20 روز فکری برایشان می‌کنند... یعنی الان ما در مرحله راستی‌آزمایی هستیم که ببینیم فلان شغل و بهمان صنف واقعاً چند روز می‌تواند بدون اینترنت زنده بماند؟ توی نیم‌ساعت آنلاین شدن، چقدر می‌تواند کارش را پیش ببرد... شوخی که نیست!