ما خودمان کم ضرب‌المثل، شعر و حکایت نداریم که مدام یادمان بدهد کار امروز را به فردا واگذار نکنیم. اما اگر باز هم کارهایتان را با کمال احترام به «فردای نامعلوم» موکول می‌کنید، متأسفانه باید بگویم ژن‌های تنبلی دارید و مشکلتان کمی ریشه‌ای و خانوادگی است. فکر نکنید این را از خودم درآورده‌ام، به‌تازگی یک مطالعه روی ۷۱ جفت دوقلو نشان داده نزدیک به نصف ما، یعنی حدود ۴۷درصد، تمایل به اهمال‌کاری را به ارث برده‌ایم. علاوه بر آن، اسکن‌های ام.‌آر.آی هم نشان می‌دهد بخش‌هایی از مغز که به کار پاداش می‌دهند، کمی سختگیر هستند و باید راضی شوند تا کاری را شروع کنیم.
البته محققان گفته‌اند پیش از اینکه همه تقصیرها را گردن ژن‌ها بیندازید، بد نیست این نکته را هم بدانید که ژن‌ها ممکن است زمینه را فراهم کنند، اما فرمان هنوز دست خودمان است. مغز قابلیت انعطاف زیادی دارد، البته اگر بلد باشیم با آن ‌خوب تا کنیم. مثلاً کارهای بزرگ را به تکه‌های کوچک یک تا پنج دقیقه‌ای تقسیم کنید تا مغز فکر نکند با یک کوه طرف است. تایمر بگذارید و بعد از هر تکه کوچک به خودتان پاداش بدهید؛ حتی یک چای داغ یا یک شکلات کوچک برای مغز معجزه می‌کند. جالب است بدانید آن- لور لو کانف، عصب‌شناس هم می‌گوید اهمال‌کاری دشمن ما نیست؛ چراغ هشدار مغز است. او می‌گوید: ببین مشکل از سر است، قلب است یا دست؟ اگر از سر است، یعنی هنوز منطقی قانع نشده‌ای که باید کاری را انجام بدهی. اگر از قلب است، کار هیجان ندارد و انگیزه‌ات کم است. اگر از دست است، ابزار یا مهارت کافی نداری و مغزت دارد SOS می‌فرستد.
با همه این توضیحات، اگر باز هم تنبلیتان گل کرد و خواستید کار امروز را حواله فردا کنید، یاد جامی خودمان بیفتید، شاید تلنگر جدی‌تری باشد:
کار امروز به فردا مفکن
ترسم این است به فردا نرسی