جلسه هفتگی اخلاق عمومی با عنوان «شرح دعای هشتم صحیفه سجادیه» در مسجد حوزه علمیه حضرت قائم (عج) چیذر برگزار شد. آیت الله هاشمی علیا استاد اخلاق و مؤسس این حوزه، در این جلسه به ادامه شرح فراز «وَ نَعُوذُ بِکَ مِنَ الْحَسْرَةِ الْعُظْمَی وَ الْمُصِیبَةِ الْکُبْرَی» با موضوع «قیامت» پرداخت.

ایشان با تذکر این نکته که هیچ حسرتی برای انسان بالاتر از حسرت روز قیامت نیست، به برخی از آیات قرآن کریم در این بحث اشاره کرد؛ از جمله آیات شریفه سوره زمر که شامل امیدبخش‌ترین آیه در قرآن است: «قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَی أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ». اولا خداوند با لفظ «یَا عِبَادِی»، انسان گنهکار را به خودش نسبت می‌دهد و او را همچنان بنده و مخلوق خود می‌نامد که رزق او را بر عهده دارد، مانند یک فرزند. «اسراف» یعنی تجاوز از حدّی که خداوند تعیین کرده است؛ منظور از «اسراف‌کردن بر خود» در این آیه، خروج از طریق بندگی و اطاعت خداست. اینان با استفاده‌نکردن از برنامه خوب و سعادتمندانه‌ای که برای دنیا و آخرتشان آماده شده بود، به ضرر خود عمل کردند؛ با این حال، خداوند به آنها وعده آمرزش می‌دهد و در آیه بعد، به انابه و تسلیم اوامر الهی شدن دعوت می‌کند، پیش از آنکه گرفتار عذابی شوند که هرگز یاری نخواهند شد.

وی در ادامه آیات مذکور، «أَحْسَنَ مَا أُنْزِلَ إِلَیْکُمْ مِنْ رَبِّکُمْ» در آیه 55 سوره زمر را نسبت به گنهکاران فقط توبه دانست و افزود: عاقبت کسانی که در توبه سهل‌انگاری می‌کنند و نه تنها به معصیت خود اکتفا نمی‌کنند، بلکه اهل طاعت و بندگی خدا را به سخره می‌گیرند، چنین است: «أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ یَا حَسْرَتَا عَلَی مَا فَرَّطْتُ فِی جَنْبِ اللَّهِ وَ إِنْ کُنْتُ لَمِنَ السَّاخِرِینَ». این افراد به بدترین عذاب روحی انسان در قیامت که همان حسرت است و از تمام عذاب‌های جهنم بالاتر خواهد بود، دچار خواهند شد.

این استاد اخلاق ضمن اشاره به آیاتی دیگر از قرآن کریم در بیان آرزوی این اشخاص برای بازگشت به دنیا و جبران گذشته‌ها که هرگز محقق نخواهد شد، سه صفت زشت آنان و سبب بدبختی و جهنمی‌شدن‌شان را چنین عنوان کرد: 1. تکذیب آیات کتب آسمانی؛ 2. تکبر در مقابل خدا و تسلیم امر الهی نشدن؛ 3. کفر.

آیت الله هاشمی علیا راه کسب بهترین ارزش‌های دنیا و آخرت و گرفتارنشدن به «مصیبت کبری» را حفظ دین دانست و خاطرنشان کرد: دین نور است؛ چون برنامه زندگی دنیوی انسان و طریق سعادتمندی دنیا و آخرت اوست. امیرالمؤمنین (ع) فرمود: «مَن دَقَّ فی الدِّینِ نَظَرُهُ جَلَّ یومَ القِیامَةِ خَطَرُهُ؛ هرکه در دین (دینداری) ریزبین و دقیق باشد، در روز قیامت، مقامی بلند خواهد داشت». چرا علمای گذشته و مراجع تقلید و رهبر عزیزمان اینقدر بر این مسأله تأکید می‌کردند؟ زیرا ما هرچه داریم از دین داریم. همه دنیا اقدام کردند دین ما را بگیرند؛ لذا باید در همه مواردی که بزرگان ما دستور می‌دهند، اطاعت کنیم. اگر ما دینمان را می‌خواهیم، باید طبق خواست‌ها و دستورات روز عمل کنیم. سلاح در هر روز یک چیزی است؛ اگر قبلا جنگ با شمشیر و اسب و شتر بوده، امروز ده‌ها وسیله دیگر است که یکی از آنها همین راهپیمایی است که چشم دشمن را کور می‌کند. این راهپیمایی مثل شمشیرگرفتن و جنگیدن در خدمت رسول الله (ص) است. امروز دشمنان از صفوف و اجتماع و اتحاد مردم می‌ترسند. اگر آنها اعتقاد به ولایت را از ما بگیرند، دنیا و آخرتمان را گرفته‌اند!