دکتر علیرضا زادبر، پژوهشگر تاریخ معاصر در هفدهمین نشست «خط روشنگری» که در مدرسه پریزاد حرم مطهر رضوی برگزار شد، با تحلیل حوادث ۱۸ تا ۲۰ دیماه، این وقایع را بخشی از یک کلانپروژه امنیتی و راهبردی علیه جمهوری اسلامی ایران دانست.
وی با مرور سابقه خشونتهای سازمانیافته پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به اقدامات گروهکها از ابتدای دهه ۶۰ اشاره کرد و گفت: پس از اعلام جنگ مسلحانه سازمان مجاهدین خلق، فضای کشور از تجمعات آزاد به سمت امنیتیشدن حرکت کرد و از آن زمان هر تجمع صنفی یا اجتماعی، حساسیت امنیتی پیدا کرد.
زادبر تأکید کرد: جریانهای ضدانقلاب و سلطنتطلب، هیچگاه پس از انقلاب توان بسیج تودههای مردم را نداشتهاند و در مقاطع مختلف، تنها بر موج نارضایتیهای اجتماعی سوار شدهاند.
به گفته وی، حوادث سالهای ۸۸، ۹۶، ۹۸ و ۱۴۰۱ نیز نشان داد که این جریانها فاقد رهبری، ایدئولوژی و پایگاه مردمی مؤثر هستند.
این کارشناس مسائل سیاسی با اشاره به حوادث سال ۱۴۰۱ اظهار کرد: آنچه در این سال رخ داد، اجماع سازمانیافته گروهکهای مسلح، فرقهای و تجزیهطلب با محوریت خشونت عریان بود؛ خشونتی که الگوهای مشابهی مانند آتشزدن مساجد، تخریب زیرساختها و ایجاد ناامنی هدفمند را دنبال میکرد.
وی با بیان اینکه «جنبش بیسر» نمیتواند منجر به انقلاب شود، افزود: تلاش برای رهبرتراشی با محوریت رضا پهلوی، پروژهای بیرونی و فاقد انسجام درونی بود، چرا که بسیاری از این گروهها اساساً با سلطنتطلبی تعارض ایدئولوژیک دارند.
زادبر، همچنین حوادث ۱۸ تا ۲۰ دی را در امتداد یک پروژه چندلایه دانست و گفت: جنگ ۱۲روزه، عملیات رسانهای گسترده، فشار اقتصادی و اغتشاشات داخلی، همگی قطعات یک پازل واحد برای تضعیف موجودیت جمهوری اسلامی هستند؛ پازلی که به گفته وی با «هزار خنجر» از حوزههای امنیتی، رسانهای، اقتصادی و اجتماعی، همزمان بر پیکره کشور فرود میآید و هدف آن فروپاشی ذهنی جامعه و تضعیف حاکمیت مرکزی است.
وی با تأکید بر «ماهیت موجودیتی» تقابل دشمن با ایران تصریح کرد: هدف نهایی این پروژهها نه صرفاً جمهوری اسلامی، بلکه تضعیف ایران و کوچکسازی قدرتهای رقیب منطقهای است؛ موضوعی که در طول تاریخ ایران، همواره با تضعیف حکومت مرکزی همراه بوده است.
شایان ذکر است، این نشست با پاسخ به پرسشهای حاضران درباره اغتشاشات، جنگ شناختی و نقش رسانهها به کار خود پایان داد.
نظر شما