در بخشی از دعای شریف امام مهدی(عج)، جلوهایی از لطف و کرم بیانتهای الهی به تصویر کشیده شده است. آن حضرت با تعابیری پرمعنا، به شمارش نعمتهای معنوی و مادی میپردازند که از سوی پروردگار شامل حال بندگان میشود؛ از برطرفشدن اندوهها و غمها گرفته تا گذشت از لغزشها و گستردن رحمت و گشودن زنجیرهای بلا. این فراز از دعا، ضمن ترسیم رابطۀ عمیق عارفانه با خدا، به مؤمنان میآموزد که در سختترین شرایط نیز باید به فضل الهی امید داشت و گشایشِ کارها را از درگاه او طلب کرد؛ آموزهای که در عصر انتظار، نقشآفرینی ویژهای در زندگی منتظران دارد.
امام مهدی علیه السلام میفرماید:
«فَکَم یا إلهی مِن کُربَةٍ قَد فَرَّجتَها! وهُمومٍ قَد کَشَفتَها ! وعَثرَةٍ قَد أقَلتَها ! ورَحمَةٍ قَد نَشَرتَها ! وحَلقَةِ بَلاءٍ قَد فَکَکتَها !...»
خدایا! چه بسیار اندوهی که برطرفش ساختی و غمیکه آن را زدودی و لغزشی که از آن در گذشتی و رحمتی که آن را گستردی و زنجیره بلایی که آن را از هم گسستی!
(الإقبال : ج ١ ص ١٣٨)
نظر شما