به گزارش قدس آنلاین، بارسلونا در آستانه تکرار یک حماسه تاریخی بود تا برای دومین بار در تاریخ باشگاه، شکست ۴-۰ بازی رفت را در جام حذفی جبران کند. آن‌ها در نهایت بازی پر افت و خیز با نتیجه ۳-۰ پیروز شدند، اما در نهایت طعم تلخ ناکامی در آستانه موفقیت را چشیدند. در ورزشگاه جدید اسپاتیفای نوکمپ که هنوز مراحل تکمیل را می‌گذراند، بازیکنان بارسا ذره‌ای از انرژی خود را دریغ نکردند و در پایان، هواداران با غرور و تشویقی کرکننده آن‌ها را بدرقه کردند. جو حاکم بر ورزشگاه نشان داد که وقتی این بنا کاملاً آماده شود، لرزه بر اندام هر حریفی خواهد انداخت.

بارسا نیمه اول را با شکوه تمام آغاز کرد؛ هرچند با وجود گل‌های مارک برنال و رافینیا (از روی نقطه پنالتی)، در زدن ضربات آخر کمی بی‌دقت بود. نیمه دوم، نیمه حماسه و تاب‌آوری بود؛ جایی که تیم باید با باک خالی از انرژی، بازی را مدیریت می‌کرد. گل دوم مارک برنال که گل سوم بارسا بود امیدها را زنده کرد، اما اتلتیکو با تمام توان در برابر طوفان آبی‌واناری‌ها مقاومت کرد. شاید اگر آن اشتباه داوری بازی رفت و گل مردود کوبارسی نبود، امشب داستان دیگری روایت می‌شد؛ گلی که می‌توانست نتیجه را ۴-۱ کند و سرنوشت صعود را تغییر دهد.

فرمول بازگشت‌های بزرگ همیشه شامل فشار همه‌جانبه، گل زودهنگام و بهره‌گیری از اشتباهات حریف است. بارسا از همان دقیقه اول فشار را آغاز کرد. فرمین لوپز در همان ثانیه‌های ابتدایی دروازه موسو را تهدید کرد و سپس رافینیا و فران تورس فرصت‌های خوبی را از دست دادند. با این حال، بدشانسی‌های بارسا تنها به داوری ختم نمیشد کنده در اوایل بازی و بالده در نیمه دوم دچار مصدومیت عضلانی شدند و دست فلیک را بستند.

ستاره بی‌چون و چرای میدان، لامین یامال بود که بارها با دریبل‌های خود خط دفاعی اتلتیکو را در هم کوبید. روی یکی از همین حرکات جادویی او بود که مارک برنال قفل دروازه را شکست. برنال نشان داد که حضورش نه تنها به تیم ثبات می‌بخشد، بلکه قدرت آتشین خط حمله را نیز افزایش داده است. در ادامه، خطای واضح روی پدری منجر به پنالتی شد که رافینیا آن را به گل دوم تبدیل کرد. در دقایق پایانی، بارسا با سیستم سه دفاعه و حضور آرائوخو در نوک حمله، سر تا پا حمله شد. برنال گل سوم را هم زد، اما سد دفاعی سیمئونه در نهایت فرو نریخت. علیرغم حذف، این نمایش مقتدرانه ثابت کرد که با این بارسا می‌توان تا آخر دنیا رفت.