در همین راستا به چند گام برای حمایت از این گروه اشاره شده است:

گام نخست: با آرامش، حس حمایت و حضور را منتقل کن. نیازی نیست کار بزرگی کنید، همین که بداند حضور شما برایش یک تکیه‌گاه است، کافیست.

گام دوم: اجازه دهید، آزادانه احساسش را بیان کند. به جای نصیحت یا عجله برای آرام کردن آن ها، گوش دهید و بگذارید احساساتشان شنیده شود. مثال: «می‌فهمم نگرانی، دوست داری بگی چه چیزی بیشتر اذیتت می‌کنه؟».

گام سوم: تلاشش را ببینید و تأیید کنید؛ وقتی مادری با وجود شرایط سخت همچنان مراقب فرزندش است به او یادآوری کنید که دیده می‌شود. مثال: «خیلی قوی هستی که با این همه نگرانی هنوز حواست به فرزندت هست».

گام چهارم: اجازه دهید گاهی ناتوان باشند. اینکه احساس ضعف یا گریه کنند، کاملاً طبیعی است‌.‌ آن ها باید اجازه داشته باشند بدون قضاوت، آسیب‌پذیر باشند.‌ مثال «لازم نیست همه چیز رو درست انجام بدی، همین که اینجایی و مراقبی، کافیه».

گام پنجم: در کارهای کوچک کنارشان باشید. مشارکت عملی در کارهای روزمره حتی چیزهای ساده می‌تواند برایشان معنادار باشد برای مثال «دوست داری من لباس بچه رو عوض کنم یا غذا رو گرم کنم؟».