تجاوزاتی که آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران انجام داده‌اند، برخلاف حقوق بین‌الملل و اصول بنیادین اخلاق انسانی است. من می‌بینم که دوستان ایرانی‌ام در تلاش‌اند با والدین سالخورده و اعضای خانواده خود تماس بگیرند، در حالی که از روزی به روز دیگر در این تردید به سر می‌برند که آیا آنان همچنان زنده خواهند بود یا نه. حمله به اهداف غیرنظامی در ایران، بدون هیچ توجیه معناداری، جنایتی علیه بشریت است. من این کلمات را با شرمی عمیق می‌نویسم، در حالی که می‌دانم رهبران کشورم ــ کشوری که خود را مدافع دموکراسی و عدالت معرفی می‌کند ــ دستور انجام این حملات را صادر کرده‌اند.
ما در حال سازمان‌دهی اعتراضات هستیم (در آخرین تظاهرات «روز بدون پادشاهان» هفت میلیون نفر راهپیمایی کردند و تجمع بعدی نیز به‌زودی برگزار خواهد شد) و از نامزدهایی برای مناصب سیاسی حمایت می‌کنیم که هرگز دوباره اجازه نخواهند داد کشورم چنین تجاوزات غیرقانونی‌ را آغاز کند. در عین حال، هنگامی که جزئیات آنچه کشورمان انجام می‌دهد را می‌خوانیم، با اندوه و درد اشک می‌ریزیم.
ارتباط من با استادان ایرانی به سال ۱۹۹۷ بازمی‌گردد و در طول یک سال گذشته دو بار از طریق زوم با مخاطبان دانشگاهی در تهران سخن گفته‌ام و با استادان و دانشجویان وارد گفت‌وگو شده‌ام، با این حال، در سراسر زندگی‌ام همواره از نجابت، بزرگواری و عمق معنوی دوستان و همکاران ایرانی خود تأثیر پذیرفته‌ام. تنها هفت سال داشتم که عمه‌بزرگم پس از اقامتی طولانی در ایران به خانه ما بازگشت و برای ما از مردمی که در آنجا با آنان دیدار کرده بود سخن گفت. خشونتی که اکنون در حال وقوع است، در پرتو این تاریخ طولانیِ دوستی‌ها و تبادلات فکری، حقیقتاً غیرقابل درک است.
من هر روز چندین بار به خدای یگانه ــ که بخشنده و مهربان است ــ دعا می‌کنم که به پایان یافتن این هراس و وحشت یاری رساند و مردم ایران بتوانند به زندگی عادی خود بازگردند.
با اندوه و شرمساری،
فیلیپ