شکیب شجره -بازیگر سینما و تئاتر- در یادداشتی نوشت:

«جنگ... کلمه ۳ حرفی که داستان‌های هزار کلمه‌ای و زندگی‌های بیشماری را می‌توان تعریف کند، نابود کند، هیچ کند، از بین ببرد و نیست کند.

این ۳ حرف رغت‌انگیز و متعفن که زندگی کودکان زیادی که با مداد رنگی زندگی آینده خود را طرح می‌زدند و می‌کشیدند را نیست کرد و به جای زندگی آن کودکان اشک و غم و اندوه را برای من به جا گذاشت ...

همه جای قلب و روحم در عذاب و درد و رنج است.
چرا؟ چون تار و پود من یعنی وطنم ... هویت من یعنی وطنم ... یعنی ایران ... یعنی کودکان میناب، یعنی خانه‌های تهران، یعنی مغازه‌های اصفهان، یعنی گرمی و دلنشینی و مهمان‌نوازی جنوبی‌ها، یعنی تمام شهرهای ایران.

ریشه‌ی من در وطنم نهفته است.

هویت من، شخصیت من در ایران و وطنم است. درد دارم از این جنگ چون تنه وطنم در غم و اندوه است و درد دارد.
بی ایران، بی‌وطنم هیچم.

جان من(شکیب شجره) فدای ایران».