پس از پناهگاه‌های زیرزمینی، «خانه» به شرط داشتن «اتاق امن» امن‌ترین مکان دنیا در هنگام بمباران‌های جنگی به حساب می‌آید.

اتاق امن، اتاقی است که دو لایه دیوار برای محافظت از ساکنان داشته باشد؛ دیوار اول، موج انفجار و ترکش‌ها را می‌گیرد و دیوار دوم نیز نقش محافظ نهایی را ایفا می‌کند.

اتاق امن باید در بخش مرکزی ساختمان قرار داشته باشد تا کمترین دیوار مشترک با محیط بیرون را داشته باشد همچنین ایده‌آل این است که بدون پنجره باشد تا حداکثر لایه‌های دفاعی بتنی را برای ساکنان فراهم کند. مکان‌هایی مانند هال ورودی و پاگرد داخلی می‌تواند اتاق امن باشد.

به منظور ایمن‌کردن اتاق امن باید اجسامی مانند تابلوها، آینه‌ها، لوسترهای سنگین و قفسه‌هایی که به دیوار پیچ نشده‌اند و قابلیت پرتاب‌شدن دارند، خارج کنیم. این اجسام هنگام انفجار به اندازه بروز حادثه خطرناک و آسیب‌رسان هستند.

اگر پنجره‌ای در محل اتاق امن وجود دارد، شیشه‌ها را با نوار چسب پهن به صورت ضربدری تقویت کنیم و به وسیله یک پتو، پنجره را به منظور اطمینان خاطر بیشتر بپوشانیم.

همچنین به منظور پناه‌گرفتن نیز باید یک کنج امن در کنار دیوارهای داخلی و زیر تیرهای اصلی سقف انتخاب کرد و از مرکز اتاق فاصله گرفت.