به گزارش قدس آنلاین، بی هیچ تعارفی نام دو مدافع باتجربه یعنی شجاع خلیل‌زاده و محمدحسین کنعانی‌زادگان بیش از سایرین مورد بحث است؛ بازیکنانی که سال‌ها ستون خط دفاع تیم ملی بوده‌اند، اما حالا بسیاری معتقدند از نظر فنی به پایان دوران اوج خود نزدیک شده‌اند و نیاز است که تغییراتی در نحوه استفاده از آن ها در دستور کار قرار بگیرد.
این در حالی است که نمی‌توان از رفتار حرفه‌ای و موضع‌گیری‌های قابل احترام این دو بازیکن در شرایط حساس کشور چشم‌پوشی کرد. در روزهایی که فضای منطقه با تنش و ناامنی همراه بوده، این دو مدافع واکنش‌هایی از خود نشان دادند که از نگاه افکار عمومی، نشانه‌ای از تعهد و حس وطن‌دوستی آنان بود. با این حال، فوتبال در نهایت یک میدان رقابتی است و معیار اصلی برای حضور در ترکیب تیم ملی، آمادگی فنی و بدنی است.
دیدار اخیر تیم ملی مقابل تیم ملی فوتبال نیجریه را می‌توان یک مثال عینی برای سنجش شرایط فعلی بازیکنان دانست. در آن مسابقه، ضعف‌هایی در ساختار دفاعی ایران مشاهده شد که برخی آن را به ناهماهنگی، کندی در جای‌گیری و کاهش چالاکی این دو مدافع نسبت دادند.
البته نباید از این نکته غافل شد که تعطیلی حدود یک‌ماهه فوتبال ایران به دلیل شرایط جنگی، تاثیر مستقیمی بر آمادگی بازیکنان گذاشته و تیم ملی نیز از این قاعده مستثنی نبوده است.
در چنین شرایطی، امیر قلعه‌نویی و مسئولان فدراسیون فوتبال تلاش دارند با اتخاذ تصمیماتی مانند تداوم برپایی اردو در ترکیه، شرایط را برای بازگشت تدریجی بازیکنان به فرم ایده‌آل فراهم کنند. برگزاری بازی‌های تدارکاتی(اگرفراهم شود) و تمرینات فشرده، بخشی از برنامه‌ای است که می‌تواند تا حدی این خلأ آمادگی را جبران کند.
با این حال، مسئله اصلی فراتر از آمادگی کوتاه‌مدت است. بی شک خط دفاع تیم ملی نیاز به «خونی تازه» دارد؛ بازیکنانی جوان‌تر، با انگیزه بالاتر و سرعت عمل بیشتر که بتوانند در سطح رقابت‌های بین‌المللی، به‌ویژه جام جهانی، پاسخگوی فشار بازی‌ها باشند. کندی کنعانی‌زادگان و مشکلات جای‌گیری خلیل‌زاده، از جمله موارد فنی مهمی است که در بازی‌های اخیر کاملا به چشم آمده و باید کاری کرد که این وضعیت به پایان برسد.
با نگاهی به برنامه تیم ملی در حام جهانی، از جمله دیدارهای دشوار برابر تیم ملی فوتبال بلژیک، تیم ملی فوتبال مصر و تیم ملی فوتبال نیوزیلند، اهمیت داشتن خط دفاعی مستحکم و آماده بیش از پیش احساس می‌شود. این تیم‌ها با سبک‌های متفاوت و قدرت تهاجمی قابل توجه، می‌توانند هرگونه ضعف دفاعی را به سرعت مجازات کنند.
شاید به همین دلیل است که قلعه‌نویی قصد دارد در دیدار دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال کاستاریکا تغییراتی در ترکیب دفاعی ایجاد کرده و از بازیکنان جدید استفاده کند تا شاید به یک ثبات بیشتر در قلب دفاع برسد
این تصمیم می‌تواند آغاز یک تحول تدریجی در ساختار دفاعی تیم ملی باشد؛ تحولی که اگر به‌درستی مدیریت شود، شاید ایران را با چهره‌ای متفاوت و آماده‌تر در رقابت‌های بزرگ آینده نشان دهد.
به هر حال تیم ملی ایران در یک نقطه حساس قرار دارد؛ جایی که باید میان وفاداری به ستاره‌های باتجربه و نیاز به جوان‌گرایی، تعادل برقرار کند. تصمیمی که می‌تواند سرنوشت خط دفاعی ایران در میادین بین‌المللی را رقم بزند و به طور قطع قلعه نویی باید همه تجربیاتش را در این راستا به کار بگیرد تا در جام جهانی غافلگیر نشود.