آیت الله حائری شیرازی (ره):

من هر وقت می روم شیراز دست خانمم را می بوسم. بهترین شیوه محبت با همسر به زبان آوردن این علاقه است. روایت داریم وقتی کسی را دوست می دارید بگویید من تو را دوست دارم. گاهی همین را به زبان عمل بگوید مثلا لقمه اول را خانم به من تعارف کند لقمه اول را من به او تعارف کنم.

تازه ازدواج کرده بودم چند تا از آقایان دوستان میهمان من شدند. اهل بیت یک سینی غذا آماده کرد. من آوردم گذاشتم روبروی این میهمان ها و گفتم اهل بیت ما از خانه بابایش آمده است خانه من که با من غذا بخورد. شما با همدیگر غذا بخورید من هم اگر آمدم خانه شما، شما هم با خانمتان غذا بخورید.

همین خانم که در خانه بسیار بزرگ پدری زندگی می کرد، آمد همراه من به تبعیدگاهم در فومن در یک گالی پوش که روی سقفش چوب برنج می اندازند. منزل خواهر مرحوم آیت الله العظمی بهجت بود خواهر ایشان و صبیه شان در نصف این اتاق بودند، من و اهل بیتمان و یک بچه هم در آن طرف وسطش تیغه بود. این خانم یکبار هم به من نگفت من را از آنجا آوردی اینجا.

وقتی زن احساس کند که حقوقش رعایت می شود، حدود و حریم و حرمتش رعایت می شود، این اظهار محبت، حقیقی است. یعنی این اظهار اصل نوشتن عقد است. اعمال، امضایش است. آن چیزی که اعتبار می دهد به یک مقاله، امضای زیرش است. هم اظهارش خوب است هم این که عمل انسان شاهد بر این باشد.

منبع: نشریه فرهنگی اجتماعی «افق خانواده»، شماره ۲، بهمن ماه ۱۴۰۴، ص ۷