با برقراری آتشبس، گمانههای زیادی درباره اهداف این مرحله از سکوت میدان جنگ مطرح شده است. در کنار گمانههای بدبینانهای مثل تنفس میدان جنگ و آمادگی برای جنگ گستردهتر زمینی، شواهد ظاهراً خوشبینانهای هم به چشم میخورد که نشانه خروج یکجانبه آمریکا از جنگ است؛ چه با توافق و چه بدون توافق که به معنای ترک مخاصمه یکطرفه خواهد بود.
به زعم بسیاری از تحلیلگران غربی، ورود مستقیم آمریکا به جنگ، اشتباه بزرگی بود که ترامپ مرتکب شد. حتی معاون اول رئیسجمهور آمریکا که در رأس هیئت مذاکرهکننده به اسلامآباد رفته بود نیز مخالف این ورود بوده است. این مخالفت البته از سر صلحطلبی نبود، بلکه معتقد به حضور غیرمستقیم در جنگ با ایران و پشتیبانی از حملات اسرائیل بودند.
با این اوصاف بهنظر میرسد هدف آمریکا از آتشبس و مذاکره، بازگشت به این موقعیت و خروج آبرومندانه از جنگ است و پافشاری اسرائیل بر تداوم نقض آتشبس و همراهی آمریکا با این تصمیم هم نشان از آن داشت که در تلاش برای جداسازی حساب آمریکا و اسرائیل هستند.این میتواند یکی از بدترین نتایج مذاکرات باشد؛ چراکه منافع آمریکا در منطقه را از دایره اهداف خارج میکند. در واقع دامنه اهداف منطقهای ما به شدت محدود خواهد شد و بهجای اهداف در دسترس و نزدیک در خلیج فارس، صرفاً اهدافی در اسرائیل را خواهیم داشت که با توجه به فاصله زیاد و دفاع متمرکز، نتایج محدودتری را عاید ما خواهد کرد. این ممکن است بهمعنای از بین رفتن تهدید «جنگ منطقهای» بهعنوان برگ برنده کشورمان در این جنگ باشد.در حالی که با توجه به حضور غیرمستقیم آمریکا و کشورهای غربی و عربی در تجاوزهای اسرائیل، توان دشمن کاهش چشمگیری نخواهد داشت و رژیم صهیونیستی از همه توان لجستیکی، اطلاعاتی و حتی پدافندی موجود استفاده خواهد کرد و آسمان منطقه و به ویژه عراق هم در اختیار او است.
از سوی دیگر برقراری آتشبس در منطقه (منهای اسرائیل)، کنشگری نظامی ما در اعمال حاکمیت بر تنگه هرمز یا جلوگیری از دور زدن آن را با چالش جدی مواجه خواهد کرد. بهویژه اینکه طبق راهبرد همیشگی، ابتکار عمل در آغاز حملات و غافلگیر کردن دشمن در اختیار ما نیست.ساعاتی پیش وزارت دفاع عربستان از استقرار نیروهای نظامی پاکستان در پایگاه هوایی ملک عبدالعزیز خبر داد و جنگندههای پاکستانی در راستای اجرای توافقنامه دفاع استراتژیک مشترک وارد این کشور شدهاند. شاید این تحرکات را بتوان در راستای خروج آمریکا از جنگ و جایگزینی پاکستان به عنوان عامل بازدارنده در برابر حملات منطقهای ایران ارزیابی کرد.باید دید آیا در صورت تحقق این سناریو ایران حاضر است حاکمیت بر تنگه هرمز را همچنان حفظ کند و از تردد بدون عوارض کشتیها و ورود شناورهای نظامی بیگانه به خلیج فارس، حتی به بهای آغاز درگیری نظامی جلوگیری کند؟
نظر شما