در حدیثی ژرف از امام جعفر صادق علیه‌السلام آمده است: هر کس واعظی از دل، بازدارنده‌ای از نفس و همدمی هدایت‌کننده نداشته باشد، دشمنش بر گردن او مسلط می‌شود. این سخن، نسخه‌ای جاودان برای تزکیه درون و بیداری وجدان است؛ چراکه انسان، اگر ندای حق را از دل خود نشنود، اسیر وسوسه‌های نفس و سلطه دشمنان بیرونی می‌شود. یاد امام صادق علیه‌السلام در روز شهادتش، یادآور ضرورت بیداری قلب و تربیت وجدان برای زیستن با ایمان و آزادگی است.

امام صادق علیه السلام می‌فرماید:

مَن لَم یَکُن لَهُ واعِظٌ مِن قَلبِهِ، و زاجِرٌ مِن نَفسِهِ، و لَم یَکُن لَهُ قَرینٌ مُرشِدٌ، استَمکَنَ عَدُوُّهُ مِن عُنُقِهِ.

هر که واعظی قلبی و بازدارنده‌ای درونی و همدمی ارشاد کننده نداشته باشد، دشمنش بر گردن او سوار شود.

الأمالی للصدوق : ص۵۲۶ ح۷۱۱