در شرایط فعلی، می‌توان سه سناریوی اصلی برای عبور کشتی‌ها از تنگه هرمز در نظر گرفت:

حالت اول مربوط به کشورهایی است که متحد یا نزدیک به آمریکا محسوب می‌شوند و قصد انتقال نفت یا کالا از این مسیر را دارند. در این وضعیت، این کشورها می‌توانند عوارض خود را پرداخت کنند و عبور داشته باشند؛ در چنین حالتی، این‌که آمریکا بخواهد آنها را توقیف کند یا نه، تأثیر تعیین‌کننده‌ای بر منافع ما ندارد.

حالت دوم به کشورهایی مانند چین و روسیه مربوط می‌شود که به عنوان قدرت‌های بزرگ شناخته می‌شوند. در این سناریو نیز بعید است آمریکا وارد تقابل مستقیم با این کشورها شود یا بخواهد مسیر را به گونه‌ای ببندد که به درگیری نظامی بینجامد.

حالت سوم شامل کشورهایی است که روابط نزدیک‌تری با ایران دارند، مانند برخی همسایگان از جمله عراق. در این موارد، حتی ممکن است اساساً بحث دریافت عوارض نیز مطرح نباشد یا با تسهیلات بیشتری همراه شود. ضمن آن‌که خودِ آمریکا نیز اعلام کرده در صورت عدم پرداخت، مانع عبور نخواهد شد.

در مجموع، با توجه به این سه سناریو، به نظر می‌رسد در هر حالت، کفه موازنه به نفع ایران سنگینی می‌کند و دست برتر در این معادله با ایران است.