با شروع جنگ تحمیلی علیه ایران، بسیاری از اماکن اصلی ورزشی تهران در معرض تهدید مستقیم قرار گرفتند. ورزشگاه ۱۲هزار نفری که نماد ورزش کشور بود، به کلی نابود شد. مسابقات رشته‌های مختلف و لیگ‌های داخلی تعطیل شدند و تمرینات تیم‌های ملی متوقف ماند.
در آن روزهای سخت، به نظر می‌رسید ورزش قهرمانی فلج شده است، اما دیری نپایید که اراده ملی و برنامه‌ریزی جهادی مدیران ورزش، فصل تازه‌ای را رقم زد. اعزام تیم‌های ملی از سر گرفته و برای این اعزام‌ها تمریناتی بیرون از تهران برای ملی‌پوشان در نظر گرفته شد. درواقع تمرینات تیم‌های ملی به شهرهای امن و میهمان‌نواز منتقل شد تا تیم‌ها با آمادگی خوبی راهی رقابت‌ها شوند. سبزوار میزبان اردوی تیم ملی هندبال شد؛ تیم‌های جانبازان و معلولان و تیم ملی دوومیدانی راهی مشهد شدند. ساری محل برگزاری مسابقات تدارکاتی تیم ملی والیبال شد و کشتی‌گیران برای اردوهای خود راهی جویبار و مازندران شدند. سایر رشته‌ها نیز تمریناتشان را در شهرهایی غیر از تهران پیگیری کردند.
اتفاق مهم آنجا بود که این تغییر جغرافیا، دو دستاورد بزرگ به همراه داشت:
نخست اینکه تقویت روحیه مردمی و نشاط اجتماعی در بحبوحه جنگ را به همراه داشت و حس میهن‌پرستی را تقویت کرد. حضور تیم‌های ملی در شهرهای مختلف، شور و هیجان و امید را در دل جنگ پررنگ کرد. تماشاگرانی که سال‌ها فقط از تلویزیون قهرمانان را دیده بودند، حالا از نزدیک آن‌ها را می‌دیدند و مطمئن می‌شدند که زندگی با وجود همه تهدیدها ادامه دارد.دوم اینکه فرصتی برای دیده شدن استعدادهای پنهان در مناطق دورافتاده را فراهم کرد و موجب مرکززدایی از ورزش ایران شد. امکانات ورزشی که گاه در شهرستان‌ها خاک می‌خوردند و مغفول مانده بودند، ناگهان جان تازه‌ای گرفتند. مهم‌تر اینکه چشم‌های تیزبین سرمربیان تیم‌های ملی به استعدادهای ناب و دیده‌نشده در گوشه‌وکنار ایران هم روشن شد. پس این کوچ فرصتی برای کشف ستاره‌هایی که شاید هرگز به تهران نمی‌رسیدند را هم مهیا کرد.این همت و اتحاد و برنامه‌ریزی جهادی به ما آموخت که باید از تهدیدها فرصت ساخت. تیم‌های ملی متعلق به همه ایرانیان است؛ نه فقط مردم تهران. سال‌هاست که بنا به دلایل مختلفی ظرفیت‌های زیرساختی و استعدادی شهرستان‌ها فدای دلبستگی مسئولان به پایتخت شده و الان بهترین فرصت است که بار دیگر بسیاری از مسابقات مهم را به میزبانی شهرهای مختلف برگزار کنیم؛ هم برای عدالت در توزیع فرصت‌ها، هم برای زنده نگه داشتن همان روحیه وحدت‌آفرین و نشاط‌ بخشی که روزهای سخت جنگ، ماهرانه آن را تجربه کردیم.