بهگزارش قدس آنلاین، «من در مورد ترورها، تحقیق و مطالعه کردهام، افرادی که بیشترین تأثیر را میگذارند، همان کسانی هستند که هدف حمله قرار میگیرند». این اظهارنظر دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا پس از وقوع حادثه امنیتی و آنچه خنثی کردن یک عملیات تروریستی در محفل شام با خبرنگاران در هتل واشنگتن هیلتون خوانده میشود، نشانه واضحی از استفاده او از این واقعه برای احیای وجهه رو به افولش در افکار عمومی آمریکاست.
فارغ از کم و کیف خود ماجرا، اما از نکات قابل توجهی که علامت سؤالهایی جدی را در مقابل ماهیت این اقدام قرار میدهد این است که باوجود برگزاری سالیانه ضیافت شام انجمن روزنامهنگاران کاخ سفید از سال ۱۹۲۱ تاکنون، این نخستین باری بود که دونالد ترامپ در این مراسم شرکت میکرد. او غیر از یکبار که این ضیافت به دلیل همهگیری کرونا لغو شد، سه بار دست رد به حضور در این مراسم در دوره نخست ریاستجمهوریاش زده بود و در سال گذشته میلادی نیز سفر به رم را بر حضور در این مراسم ترجیح داد. همه اینها در حالی است که کمابیش از کم و کیف تعامل او با رسانهها بهخصوص طی دوره دوم ریاست جمهوریاش خبر داریم و به همین دلیل این احتمال وجود دارد حضور او در این مراسم نه برای آشتی با رسانهها، بلکه برای دیدهشدن در نقطهای باشد که بیشترین تمرکز رسانهای روی آن وجود دارد.
اگر سؤالاتی از این دست که چطور فردی مسلح توانسته از لایههای اولیه امنیتی عبور کند یا چرا باید تصاویر هجوم او به گیت بازرسی بلافاصله توسط ترامپ منتشر شود را کنار بگذاریم، گمانهزنیها درباره بزرگنمایی این واقعه و بهرهبرداری هدفمند آن برای تقویت موقعیت سیاسی ترامپ، بیراه به نظر نمیرسد.با اتکا به نظرسنجیهای اخیر در آمریکا، محبوبیت ترامپ در دوره دوم ریاستجمهوریاش، بهویژه پس از جنگ علیه ایران، با افت محسوسی مواجه شده است.
طبیعی است در چنین فضایی، هر رویداد امنیتی میتواند بهعنوان فرصتی برای بازسازی تصویر ترامپ به عنوان رهبری که در معرض خطر قرار دارد، مورد استفاده قرار گیرد؛ تصویری که در فرهنگ سیاسی آمریکا نیز همواره با نوعی همدلی عمومی همراه بوده است.نگاهی به تجربه موفق ترامپ در بهرهبرداری از چنین رویدادهایی نیز کاملاً این فرضیه را تقویت میکند.
کافی است جدیترین و نزدیکترین سوءقصد به او در جریان یک سخنرانی انتخاباتی در شهر باتلر ایالت پنسیلوانیا را به یاد آوریم. در آن واقعه «توماس متیو کروکس» بیستساله، با استقرار روی سقف ساختمانی در نزدیکی محل سخنرانی، با یک تفنگ نیمهخودکار چندین گلوله به سمت ترامپ شلیک کرد که یکی از آنها به بخش بالایی گوش راستش برخورد کرده و آن قابهای جذاب را برای کمپین تبلیغاتی او از لنز دوربینها ثبت کرد.آن واقعه، تصویر نمادین کارزار انتخاباتی او در سال ۲۰۲۴ را شکل داد: نامزدی که از سوءقصد جان سالم به در برده و در حالی که با چهرهای خونین، مشتش را به نشانه مبارزه بالا برده و نسیم به پرچم آمریکا میوزد، محکم ایستاده است.
چند ماه بعد، در سپتامبر همان سال نیز گفته شد تلاش دیگری برای ترور او در زمین گلف فلوریدا خنثی شده است. حتی ادعاهای وزارت دادگستری آمریکا درباره دستگیری افرادی مظنون به تلاش برای ترور ترامپ نیز، فارغ از اما و اگرها، در فضای رسانهای به تقویت روایت رئیسجمهور تحت تهدید کمک کرد. از اقدامات کوچکتر مثل آنچه در سال ۲۰۱۶ با ارسال بسته حاوی سم اعلام شد نیز که بگذریم، گویی نام ترامپ سالهاست با تهدیدات امنیتی گره خورده است. در مجموع، حادثه هتل هیلتون، جدا از ابعاد امنیتی آن، بار دیگر این پرسش را زنده کرد: آیا ترامپ صرفاً هدف تهدیدات مکرر است یا این تهدیدات به بخشی از استراتژی بقای سیاسی او تبدیل شدهاند؟
نظر شما