با نزدیک شدن به پایان فصل جاری لیگ برتر که به دلیل شرایط خاص کشور و حضور تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ به تعویق افتاده، نشانههای روشنی از تغییرات اساسی در ساختار تیمهای لیگ برتری به چشم میخورد. اکثر باشگاهها در حال خداحافظی با بازیکنان و مربیان خارجی خود در دو سه هفته آینده هستند و به نظر میرسد فصل آینده را با تیمی عمدتاً داخلی و با حداقل هزینهها پیش ببرند.
تاریخ احتمالی شروع دوباره لیگ (اواخر تیرماه یا اواسط آن) با پایان قرارداد بسیاری از خارجیها همخوانی دارد و بازگشت آنها به ایران، بهویژه در شرایط فعلی، بعید به نظر میرسد. این موضوع نه تنها یک انتخاب تاکتیکی، بلکه یک ضرورت مالی و عملیاتی است.
تیمهایی که وابستگی بیشتری به خریدهای خارجی داشتند — مانند پرسپولیس، گلگهر سیرجان و برخی دیگر — در موقعیت دشوارتری قرار دارند. این باشگاهها با توجه به وضعیت هزینههای سرسامآور، اوضاع مالی نامساعد پس از تنشهای اخیر، و محدودیتهای نقلوانتقالاتی احتمالی، عملاً شانسی برای جذب ستارگان بزرگ خارجی یا حتی مربیان مطرح خارجی نخواهند داشت. ریخت و پاشهای گذشته دیگر توجیه اقتصادی ندارد و حتی اگر فرصتی برای خرید وجود داشته باشد، ریسک آن بسیار بالاست.
در چنین شرایطی، منطق حکم میکند که این تیمها به سمت سیاست «حداقل هزینه، حداکثر استفاده از ظرفیت داخلی» حرکت کنند: سرمربی ایرانی، ترکیب اصلی متکی بر بازیکنان بومی و جوانان آکادمی، و تمرکز بر انسجام تیمی به جای خریدهای پرزرقوبرق. این رویکرد نه تنها از نظر مالی هوشمندانه است، بلکه میتواند به تقویت فوتبال پایه و کاهش وابستگی به عوامل خارجی کمک کند.
اگر استادیومهای کشور به موقع آماده شوند (که خود چالش دیگری است)، لیگ سال بعد احتمالاً در سطح پایینتری از هیجان و کیفیت فنی نسبت به سالهای اخیر برگزار خواهد شد. کاهش حضور بازیکنان خارجی با کیفیت، محدودیت بودجهها، و تمرکز بر بازیکنان داخلی ممکن است به بازیهای بیشتر تاکتیکی و کمتر تماشایی منجر شود. سطح رقابت شاید نزدیکتر شود، اما جذابیت بصری و فنی آن برای هواداران کاهش یابد.
البته این وضعیت میتواند فرصتی برای کشف استعدادهای جدید ایرانی باشد و لیگ را «بومیتر» کند. اما در کوتاهمدت، باید واقعبین باشیم: لیگ برتر ایران در فصل آینده، لیگی با هیجان کمتر، هزینههای کنترلشدهتر و احتمالاً بدون درخشش ستارگان خارجی خواهد بود.
نظر شما