در واپسین لحظات غروب هنگامی که آفتاب آخرین پرتوهایش را بر گنبد طلایی امام رضا (ع) می‌پاشید، یکی از خادمان مهربان حرم، حین انجام خدمت، دچار ایست قلبی–تنفسی شد.

صدای درخواست کمک، سکوت معنوی صحن را شکست و تیم اورژانس دارالشفای حرم مطهر رضوی با سرعتی چشمگیر، در محل حاضر شد.

این بیمار، در حالی که دستگاه AED روی سینه‌اش کار می‌کرد و پرسنل دارالشفاء، تلاش طاقت‌فرسایی برای بازگرداندن قلبش داشتند، با برانکارد به اتاق احیای دارالشفای امام (ع)، منتقل شد.

آنجا، تیم احیا به سرپرستی دکتر میری و همراهی آقای مولویان، آقای محمدی، خانم اسماعیلی و آقای حسین‌زاده از پرستاران پرتلاش دارالشفاء، عملیات CPR را با دقتی مثال‌زدنی ادامه دادند.

دقایق به کندی می‌گذشت. هر فشار قفسه سینه، فریادی برای زندگی بود. پنج دقیقه بعد، در حالی که نفس‌ها در سینه‌ها حبس شده بود، ناگهان نوار دیجیتالی مانیتور تکان خورد و قلب خادم، دوباره تپید.

فضای اتاق احیا آکنده از اشک شوق و شکر بود. یکی از پرستاران دارالشفاء، با بغض گفت: وقتی دیدیم نبض برگشت، حس کردیم خود امام رضا (ع)، دست گذاشتند روی سینه‌ی آن خادم... "

با پایدار شدن وضعیت حیاتی، بیمار با لوله‌گذاری (اینتوبیشن) و کمک دستگاه آمبوبگ، برای مراقبت‌های تخصصی بیشتر به بیمارستان تخصصی موسی بن جعفر (ع) منتقل شد؛ در حالی که همکارانش در دارالشفای امام (ع) و بیمارستان، هر دو مأمن امید و دعا، بودند.

حادثه‌ی آن روز فقط یک احیا نبود؛ نمادی بود از ایمان، مهارت و حضور پرسنل زحمت کش دارالشفای امام (ع) که، با همه توان برای نجات خادم آقا، تلاش کردند.

در گوشه‌ی صحن، جایی که هنوز صدای صلوات زائران جاری بود، نسیمی وزید و گویی گنبد طلا لبخند زد؛ لبخندی به بازگشت یکی از خادمانش که با دستان پرمهر کارکنان دارالشفای حرم رضوی، دوباره فرصت نفس کشیدن یافت.