در شیب تند خیابان جردن و در اتاقی آکنده از رخوت و سکون، مردی فروتنانه بر تخت دراز کشیده بود و خواب اطلسیهای خانه پدریاش در محله عارف را میدید. او علی پروین بود. چشم تیلهای بیبدیلی که روزگاری لرزش دل و دستش منتج به پرواز یک فوج پرنده سر به زیر میشد. همو که در جام جهانی ۱۹۷۸ با بازوبند کاپیتانی، به خنکای مرهمی بر شعله زخمی بدل شد و در میانه میدان ایران خرامید. سلطان صاحبقران حالا در درگاه ۸۰ سالگی به گلایلهای بالای سرش در بیمارستان تندیس نگاه میکند و خیال خوابِ خراسان چشمهایش را به میهمان خانههای آنسوی حرم پیوند میزند. در نیمروز آخر اردیبهشت او شنل سرخفامش را بر شانه ماه انداخته بود که با ما همکلام شد.
نگرانتان شدیم آقای پروین. کسالت مرتفع شد؟
شکر خدا خوبم. کمی فشارم افتاده بود و ناخوش بودم که با همراهی کادر پزشکی بیمارستان رفع شد و چکاپ کامل هم کردم. روز پیری پادشاهی هم ندارد لذتی. کهنسالی است دیگر، باید مراعات کرد.
برای ما، اما شما هنوز همان علی زاغی خوشفکر میانه میدان پرسپولیس و تیم ملی هستید، با تنپوش شماره هفت.
از شما و همه مردم که جویای احوالم شدند ممنونم. فوتبالیها در این چند روز سنگتمام گذاشتند و به ملاقاتم آمدند. از دکتر حدادی مدیرعامل باشگاه تا محمود خردبین، حسن روشن، محسن خلیلی و خیلیهای دیگر. من قدردان این مهربانیها و همزبانیها هستم.
شنیدیم با آقای قلعهنویی هم تلفنی حرف زدید.
بله ایشان زنگ زد و از اینکه به خاطر سفر ترکیه نتوانست حضوری بیاید پوزش خواست. خدا پشت و پناه امیر و تیمش باشد. من از پشت تلفن به آقای قلعهنویی گفتم این ملت زیر فشار اقتصادی همه دلگرمیشان تیم ملی است و از او و تیمش خواستم به خاطر مردم تاریخسازی کنند.
شما به تیمی که بازی تدارکاتی ششدانگ نداشته است چقدر امیدوارید علی آقا؟
فیزیک جام جهانی بالاتر از باشگاههاست و حقش بود بچهها با چند تیم گردن کلفت بازی دوستانه برگزار میکردند که نشد. بالاخره تنه بازیکنان ما باید به تنه ستارهها میخورد تا برابر بلژیک و مصر کم نیاورند. امیدوارم بازی با گامبیا و پورتوریکو به اندازهای مفید باشد که مردان ما ۹۰ دقیقه در زمین بدوند و تا آخرین نفس بجنگند.
فکر میکنید زیر برگه صعود را امضا کنیم؟
زمان ما جام جهانی ۱۶ تیم بود و یک تیم صعود میکرد. در دورههای قبلی که جام جهانی ۳۲ تیم داشت و دو تیم صعود میکردند، باز هم چهارم میشدیم. الان جام جهانی ۴۸ تیمی شده و شانسمان باز هم بیشتر شده است. معتقدم همه حواسمان باید به نیوزیلند باشد تا با مقهور کردن این تیم در بازی اول، بتوانیم برای صعود برنامهریزی کنیم.
پس هنوز بارقههای امید هست!
بله ما جوانهای خوبی داریم که در کنار بزرگترها میتوانند از حیثیت فوتبال آسیا و ایران دفاع کنند. یکی مثل آقای قلعهنویی هم بالای سر تیم حضور دارد. او مرد روزهای سخت است و توان این را دارد آب سرد را بر حاشیهها بریزد. یک نکته مهم هم البته این وسط وجود دارد.
چه نکتهای؟
امیر قلعهنویی باید نفرات فیکس تیمش برای جام جهانی را از همین حالا مشخص کند و درباره ترکیب ۱۱ نفره تیم ملی به جمعبندی نهایی برسد. ما نباید شب بازی با نیوزیلند یا مصر برای چیدن ارنج به اما و اگر بیفتیم.
خسته شدید. مزاحم استراحتتان نمیشویم.
دعای آقا امام رضا(ع) را برای شفای همه مریضها بخوانید. انشاءالله به اذن خدا و مهربانی امام هشتم(ع) همه بیماران عافیت پیدا کنند.
نظر شما