در میان این هیاهوی آرام، به سراغ یکی از سپیدمویانِ این درگاه می‌رویم. «رضا کاری»، مردی که سال‌ها در سنگر آموزش‌وپرورش، الفبای زندگی را به فرزندان این مرزوبوم آموخته و حالا در دوران بازنشستگی، ردای خدمت به زائران را، بر تن کرده است.

وی با تواضعی که خاص مجاورانِ بااخلاص این آستان است، خودش را «کوچکِ تمام زائران» معرفی می‌کند.

او با چشمانی که گویی به گنبد طلا گره‌خورده، می‌گوید: «بسیاری از ما در طول زندگی نگران گذر زمان هستیم، اما من باور دارم ساعاتی که در اینجا و در حال راهنمایی زائران آقا سپری می‌شود، اصلاً جزو عمر ما حساب نمی‌شود. این زمان، قطعه‌ای از بهشت است که خداوند به ما وام داده است تا توشه‌ای برای عاقبت‌به‌خیری‌مان باشد.»

او که چهارشنبه‌های هر هفته، از سپیده‌دم تا اذان ظهر در شیفت خدمت حضور دارد، از انگیزه‌اش برای ورود به این مسیر می‌گوید: «دعوت آقا بود که ما را نمک‌گیر کرد. با تشویق دوستان، پایم به این قطعه از بهشت باز شد. حالا هر هفته لحظه‌شماری می‌کنم تا کشیکم برسد و بتوانم باری از دوش یک زائر بردارم.»

دارالشفای امام (ع)؛ مرهمی بر زخم‌های پنهان

وقتی از او درباره بیشترین درخواست‌های بیماران می‌پرسیم، نگاهش کمی ابری می‌شود. او می‌گوید: «زائری که به اینجا می‌آید، فقط درد جسم ندارد. خیلی‌ها با باری از مشکلات زندگی، گره‌های کور و دردهای جانکاه به اینجا پناه می‌آورند. کار ما فقط راهنمایی به اتاق پزشک یا داروخانه نیست؛ گاهی یک "دل‌داری" ساده، یک گوش شنوا بودن یا همراهی‌کردن پیرزنی تا مقصد، بیشتر از هر دارویی اثر می‌کند. ما سعی می‌کنیم تا جایی که توان داریم، هم در حمل‌ونقل و هم در تهیه دارو کمکشان کنیم تا زائر آقا احساس غربت نکند.»

شرط اول خادمی ادب است

این خادم‌یار پیش‌کسوت، خطاب به کسانی که مشتاق پوشیدن لباس خادمی هستند، نکته ظریفی را یادآور می‌شود: «خادمی در این آستان، صرفاً یک نام نیست؛ یک مکتب تربیتی است. کسی که می‌خواهد اینجا بیاید، باید بداند که اول‌ازهمه باید ادب و تربیتِ رضوی را در خودش نهادینه کند. ما اینجا هستیم تا پناهگاه باشیم. زائر باید در نگاه و رفتار ما، مهربانیِ خودِ امام رضا (ع) را حس کند. اگر کسی بتواند خودش را برای خدمت خالصانه به زوار آقا آماده کند، آغوش این درگاه همیشه به رویش باز است.»

در پایان این گفت‌وگوی کوتاه، درحالی‌که صدای نقاره‌های حرم در فضا می‌پیچد، این خادم رضوی با قلبی آکنده از امید برای جهان اسلام دعا می‌کند: «ان‌شاءالله که به برکت این آستان، هرچه زودتر سایه جنگ از سر مسلمانان کم شود و شیعیان مرتضی علی (ع) در هر جای عالم که هستند، سرافراز و پیروز باشند. آرزوی ما عاقبت‌به‌خیری همه مؤمنان است.»