بیایید صادق باشیم؛ همه‌مان تجربه‌اش کرده‌ایم. بسته‌ اینترنت می‌خریم با آن حجم وسوسه‌انگیز بین‌الملل، اما وقتی می‌خواهیم چرخی در وب بزنیم، انگار در یک اتاق دربسته محبوس شده‌ایم. بیش از ۲ هزار ساعت است که از آن دنیای پهناور خبری نیست و ما مانده‌ایم و اینترنت ملی عزیز که سایت‌های خودمان را هم به زور باز می‌کند. اما نکته‌ بامزه‌ ماجرا اینجاست که اپراتورها همچنان با همان لبخند ملیحی که دارند، دست در جیبمان می‌کنند و هزینه آن اینترنت «غایب» را کامل از ما می‌گیرند. به نقل از خبرآنلاین طبق قانون سفت و سخت سازمان تنظیم مقررات، وقتی اینترنت ملی است، قیمتش هم باید «ملی» باشد؛ یعنی حداکثر نصف قیمت جهانی. تازه، شرکت زیرساخت هم این پهنای باند را با قیمتی بسیار نازل‌تر به اپراتورها می‌دهد. خب، پس این وسط آن مابه‌التفاوت خوش‌رنگ و لعاب کجا می‌رود؟ چرا هیچ‌کس یادش نمی‌افتد که یک برگرداندن وجه ساده می‌تواند حال دل کاربران را کمی بهتر کند؟
شاید بگویید «خب، اپراتورها هم ضرر کرده‌اند!» اما تحلیل‌ها چیز دیگری نشان می‌دهند. طبق تحلیل‌ها این محدودیت، نه یک ضرر، که اتفاقاً یک معدن طلا برای فروش بسته‌های پرو و اینترنت طبقاتی بود. ۹۶ هزار میلیارد تومان گردش مالی که با چنین رقمی، طبیعتاً بازگرداندن پول بسته‌هایی که عملاً در اینترنت ملی دود شده‌اند، برایشان به شوخی می‌ماند. حالا اما اجازه بدهید خیلی دوستانه بپرسیم: آقایانِ اپراتور درست است که به هرحال شما هم مشکلات خودتان را دارید، اما لااقل در ترازنامه‌هایتان، فکری به حال این پول‌های اضافه کنید. ما بابت چیزی که دریافت نکردیم، هزینه اضافی داده‌ایم. آیا وقت آن نرسیده که این اینترنت بین‌المللِ غایب را به جیب‌های ما بازگردانید؟ یا همچنان باید شاهد باشیم که هزینه‌هایمان صرف خرید «اینترنت طبقاتی» برای دیگران می‌شود؟
حق‌الناس که شاخ و دم ندارد. اتفاقاً ممکن است خیلی ملموس در همین بسته‌های اینترنتی باشد که هر روز روی گوشی‌هایمان تمام می‌شوند. فکر نمی‌کنید وقت حساب‌وکتاب رسیده؟