به مناسبت روز مقاومت و پایداری، جمعی از خادمین ایثارگر و جانباز آستان قدس رضوی، در برنامه‌ای معنوی از موزه رضوی و بخش «شمیم رضوان» بازدید کردند. در حاشیه این بازدید، با جانبازی هم‌کلام شدیم که عطرِ گل‌هایِ ضریح را با هیچ عطری در جهان عوض نمی‌کند. حاج حسن منوچهری، همان نوجوانِ ۱۶ ساله‌ای که سال ۶۵ در خطِ مقدم، مقابلِ نگاهِ نافذِ «شهید محمود کاوه» ایستاد، حالا در ۵۶ سالگی، راویِ قصه‌ای است که دلِ هر شنونده‌ای را می‌لرزاند.

گلچینی که از جبهه شروع شد

حاج حسن می‌گوید: «بوی این گل‌ها فرق می‌کند؛ اینها گلچین شده‌اند.» او راست می‌گوید؛ نگاهش که به گل‌های متبرکِ بالای ضریح می‌افتد، گویی دوباره به سال ۶۵ برمی‌گردد. او معتقد است همان‌طور که از میانِ میلیون‌ها شاخه گل، تنها چند شاخه شانسِ هم‌نشینی با ضریح را پیدا می‌کنند، در جبهه هم آدم‌ها «گلچین» می‌شدند. او خودش را جامانده‌ای می‌بیند که حالا وظیفه دارد پیامِ آن گل‌هایِ سرخی که در کردستان و هورالعظیم پرپر شدند را به گوشِ نسلِ امروز برساند.

خاطره‌ای که لبخند و اشک را گره زد

در میانِ شلوغیِ بخشِ بسته‌بندی، حاج حسن با لبخندی که رنگِ دلتنگی داشت، از اولین دیدارش با فرماندهِ دلاورِ کردستان گفت. از روزی که با جثه‌ای کوچک، خودش را «نامه‌رسان» معرفی کرد تا جایش را در صفِ مردانِ خدا حفظ کند. او از قاطعیتِ کاوه می‌گفت و از مظلومیتِ او در رسانه‌های امروز؛ از اینکه چرا نسلِ «دهه نودی» باید با قهرمانانِ واقعی‌اش غریبه باشد؟

صدایی از میان صلوات و نوحه

در حالی که صدایِ صلوات و زمزمه‌ی نوحه‌ی خادمان در فضایِ شمیمِ رضوان می‌پیچید، حاج حسن یک حقیقتِ ناب را یادآوری کرد: «اگر از خودت بگذری، خدا تو را بالا می‌برد؛ مثل کاوه، مثل سلیمانی.» او که حالا با وضو و تیمم، گل‌هایِ عشق را برای زائران بسته‌بندی می‌کند، معتقد است معنویتِ این کار، دست‌کمی از ایستادن در سنگرِ هورالعظیم ندارد.

این خبر، تنها روایتِ یک بازدید ساده نیست؛ روایتِ پیوندِ ناگسستنیِ حماسه‌ی دیروز و خدمتِ امروز است. روایتِ مردی است که هنوز معتقد است برای امام رضا (ع) و برای این خاک، باید یک «نامه‌رسانِ» صادق بود.